Μεγάλης Παρασκευής εικόνες…

Μεγάλη Παρασκευή. Ο Χριστός θα σταυρωθεί.
Η συνέχεια του παιδικού “παιχνιδιού”

Ώρα έντεκα το πρωί.
Άρχισε να κάνει κρύο.
Όλες τις Μεγάλες Παρασκευές τις θυμάσαι με κρύο ή με βροχή.
Όλες; Όχι.
Υπάρχουν και Μεγάλες Παρασκευές που νιώθεις τη γαλήνη της φύσης, καθώς περιμένει το επερχόμενο θαύμα. Εκείνο της αέναης Ανάστασης.

Η καμπάνα της εκκλησιάς δεν χτύπησε ακόμα.
Νοικοκυρές και πωλητές κάτω, συνεχίζουν το αλισβερίσι τους.
Πάνω από το μπαλκόνι σου μερικές φωτογραφίες τού, σχεδόν άδειου, δρόμου.
Λαϊκή σήμερα, αλλά ο κόσμος λείπει. Καταναλωτές και πωλητές.
Μπορεί να φταίει και η ώρα, σίγουρα όμως αιτία είναι η ημέρα.

Ήδη η καμπάνα άρχισε να χτυπά.
Ο πένθιμος ήχος της Μεγάλης Παρασκευής διαχέεται παντού..

Όταν έχεις μεγαλώσει και ζήσει όλα σου τα χρόνια, και δεν είναι και λίγα, σε μια περιοχή, οι μνήμες γίνονται νοσταλγίες.
Άλγος, πόνος, επιστροφής σε χρόνια περασμένα, από τα οποία όπως πάντα γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, έχεις κρατήσει μέσα σου την όμορφη εκδοχή τους.
Τέτοια ημέρα, τέτοια ώρα, εκείνων των χρόνων στα οποία το μυαλό σου κάνει τώρα απόβαση, πηγαίνατε να ντυθείτε παπαδάκια. Αρκετοί από τη γειτονιά.
Και κάποιοι από εσάς ορίζονταν να χτυπάνε την καμπάνα.
Σ’ αυτόν τον αργό μελαγχολικό ρυθμό της Μεγάλης Παρασκευής.
Κάποιες φορές το είχες κάνει κι εσύ.
Τώρα, -το ξέρεις εδώ και καιρό αφού περνάς συχνά απέξω- το καμπαναριό λειτουργεί με χρονοδιακόπτη και ρυθμιστή ήχου.
Ίσως, κάποια φορά να πας να δεις αν υπάρχουν πια παπαδάκια!
Θα μου πεις και ποιος να κρατάει, τις λαμπάδες και τα εξαπτέρυγα, αν δεν υπάρχουν παπαδάκια;
Λες να είναι τόσο εύκολη πια η πρόσβαση στην τεχνολογία;

Συνήθειο, των μετέπειτα χρόνων, η περιήγηση στις εκκλησίες της περιοχής να δείτε τους στολισμένους επιταφίους.
Φυσικά ένα θα ακολουθήσετε το βράδυ.
Κατά παράδοση, τον ίδιο! Μιας μικρής εκκλησίας, λίγο παραπέρα.
Συνήθεια και ανάγκη αυτό.
Αν και αρκετές φορές, παρόλο που είστε εκεί, συμμετέχετε μόνον στη λιτανεία, αφού μένετε πίσω. Όλη η παρέα δηλαδή μένει πίσω, μένεις και εσύ..
Τούτη τη φορά θα προσπαθήσεις να φτάσετε έγκαιρα.
Και να είστε κοντά στον επιτάφιο.
Ω γλυκύ μου Έαρ, γλυκύτατό μου Τέκνον
πού έδυ σου το κάλος
Να ακούσεις και να ενώσεις τη φωνή σου με τη φωνή των άλλων, ψιθυρίζοντας τον πιο όμορφο ύμνο της εκκλησίας.

Και να μην ξεχάσεις.
Τραπέζι για το βραδινό. Όπως χρόνια το συνηθίζετε.
Χρειάζεται “να κλείσεις”, αν δεν θέλεις να περιμένετε..
Υπάρχει, βλέπεις, και η πρακτική πλευρά της ζωής…