Στην περιφορά….

Ψάχνεις, στη γειτονιά σου, το ανάλογο εδώ και πολύ καιρό.
Χρόνια.
Ένα καφενείο, που να σερβίρει ούζο με μεζέ!

Το πρωί το απαίτησες.
Εγώ δεν γυρίζω πίσω αν δεν πιω ένα ούζο.
Χαριτολόγημα αλλά και απόφαση ο λόγος..

Μετά τις χτεσινές δουλειές του υδραυλικού, η ημέρα ξημέρωσε με ηλεκτρολογικές εργασίες στο σακούλι της.
-Πες μου πού τα πουλάνε να πάω. Προφανώς εκβιαστική η πλάγια ερώτηση. Και όπως πάντα υποχώρησες.
Αλλά μετά το απαίτησες.
Το ούζο.
Το πρόβλημα βέβαια μέχρι να φτάσεις εκεί, ήταν το να βρεις να παρκάρεις.
Μεγάλη Παρασκευή και η αγορά πλήρης καταναλωτών. Έκαστος δε και το όχημά του.
Άντε εσύ να βρεις μέρος να αφήσεις το δικό σου.
Όχημα έχεις κι εσύ, όχι τετράποδο..
Και γιατί να το πάρεις;, η εύλογη απορία.
Βηξ.
Πώς λένε απορία ψάλτου βηξ; Ένα τέτοιο πράγμα.
Εσύ πάντως και να περπατήσεις ήθελες και να ανακατευτείς μέσα στον κόσμο.
Και να πιεις το ούζο σου, βέβαια.
Η έκπληξη, τού γνωστού που συνάντησες, εκφράστηκε με το Χριστός Ανέστη! που σού είπε, αντί του … θρησκευτικώς ορθού Καλή Ανάσταση!
Ε ναι.. Πέρυσι. Για φέτος, θέλει δυο ημέρες ακόμα!
Λες να είναι Καθολικός;

Η σκληρή και άκαμπτη στάση σου που εκφράστηκε με την απαίτηση, εγώ δεν φεύγω αν... έφερε και την υποχώρηση. Αλλά και την ανακάλυψη!
-Τρώτε λάδι;
-Μέχρι εκεί ναι.
Η στιχομυθία που καθόρισε το είδος του μεζέ, που συνόδεψε το ούζο.

Και ήταν όμορφα. Παρόν το προσφυγικό ύφος, σε ό,τι θα ονόμαζες διακόσμηση του μαγαζιού.
Απλά τραπέζια, πλαστικές καρέκλες.
Ο ευκάλυπτος από πάνω, φυσική ομπρέλα, άμυνα στον ήλιο.
Αλεξήλιο!
Οι γαρίδες με τη φάβα και τη βραστή πατάτα την πασπαλισμένη με πάπρικα, ήταν μια χαρά συνοδευτικά για το ποτό.
Ένα ποτήρι ούζο άλλωστε ήταν αρκετό.
Το πιο σημαντικό ήταν η καταγραφή της ύπαρξης του καφενείου.
Στα υπόψη.

Το μεσημεριανό, ομοίας λογικής νηστίσιμο. Είπαμε νηστεία, ε να μην πάθουμε και κάτι.
Οι σπιτικές ελιές ήταν καταπληκτικές.

Απόγευμα και σεργιάνι στο διαδίκτυο.
Μια απόπειρα να στείλεις ευχές μέσω κινητού τηλεφώνου, δεν θα μάθεις αν τελεσφόρησε.
Τουλάχιστον όχι σύντομα.
Σού έμεινε το κείμενο που βιαστικά σκάρωσες.

Κι αν το Κάλος έγειρε προς τη δύση
Κι αν η νύχτα πρόβαλε
ντυμένη τη μαύρη φορεσιά της
κι η θλίψη έμοιαζε ν’ απλώνεται παντού..
Η Ελπίδα θα μένει βαθιά ριζωμένη.
Άσβεστο φως,
που αέναα φέγγει.
Κι είναι βέβαιο
Η Χαρά της ζωής θ’ ανασταίνεται
διαρκώς

Καλή Ανάσταση!

Βράδυ στη λιτανεία του επιταφίου. Όπως το έχετε συνήθειο τα τελευταία πολλά χρόνια.
Η απόφαση να σταθείς κοντά στους ψαλτάδες και να ακούσεις το αι γενεαί αι πάσαι, ύμνο την ταφή σου… δεν κατέστη, για άλλη μια φορά, δυνατόν να υλοποιηθεί.
Η επαγγελματική συζήτηση, ξεπέρασε τα συνήθη.
Την πορεία όμως την έκανες.
Ακολούθησες κανονικά τη μικρή, έτσι κι αλλιώς, διαδρομή του επιταφίου.
Ευχές, για καλή αυριανή και επιστροφή για το τραπέζι που είχατε κλείσει από το μεσημέρι.
Είπαμε. Καλές οι θεωρητικές αναζητήσεις των ημερών, αλλά υπάρχει και η πρακτική των πραγμάτων πλευρά, που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί.

Τρεις οι παρόντες στο δείπνο.
Ο τέταρτος, σάς έκανε αναμετάδοση της περιφοράς του επιταφίου στο μέρος που βρίσκεται, από τηλεφώνου.

Η συζήτηση και το τσίπουρο κράτησαν αρκετά.
Επιστροφή και διεκπεραίωση των καθημερινών διαδικασιών.

Ώρα για ύπνο πια.
Η Ανάσταση πλησιάζει!!!