Και του χρόνου…

Δεύτερη ημέρα του Πάσχα, πασχαλιάτικη λογίζεται κι αυτή.
Τα δέντρα ήταν εκεί να σας ξαναδεχτούν.
Πού να τα προλάβεις “όλα” σε μια ημέρα;
Η “ενίσχυση” τι χρειαζόταν άραγε;
Σημείωση για να μην υπάρχουν απορίες.
Τα “ολα” και η “ενίσχυση”, αφορούσαν στα χολιστερινούχα εδέσματα.

Πιο χαλαροί οι ρυθμοί όμως σήμερα.
Οι αφιχθέντες αναχώρησαν, οι αναχωρήσαντες αναμένονται.
-Είμαι έξω από το Μεσολόγγι, έκανα τα τελευταία 8 χιλιόμετρα σε μια ώρα. Τηλερφωνική ενημέρωση του επιστρέφοντος υιού.
-Μη τρέχεις. Η μονότονη υπόμνηση του πατρός.

Τα ξημερώματα όμως, ο πατήρ, πηγαίνοντας στον κλασικό πια προορισμό, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν “χάιδεψε”, λίγο παραπάνω το γκάζι. Δεδομένων των συνθηκών δηλαδή.
Γιατί, έτσι για να υπάρχει κι αυτό στα αρχεία του ιστορικού του μέλλοντος, εκεί καθώς το οι δείκτες του ρολογιού πλησίαζαν να δείξουν τέσσερις, ο ουρανός άνοιξε τους ασκούς του και έστειλε τη βροχή του να δροσίσει την αττική γη.
Όχι σπουδαία πράγματα δηλαδή, αλλά η προσοχή σου έπρεπε να είναι τεταμένη. Η κούραση όλης της ημέρας, από το γύρισμα της σούβλας και η αϋπνία, διότι πώς να πας να κοιμηθείς αν χρειάζεται να σηκωθείς πριν από τις 3, καθώς και το πλήρες επιβατών όχημα, σε υποχρέωσαν να προσέχεις πιο πολύ από τις άλλες φορές. Αυτή η υποχρέωση πάντως δεν σε απέτρεψε πάντως από το να το “ξεκαπνίσεις” το όχημα.

Και τώρα, απόβραδο, συνειδητά και επιλεκτικά αποκομμένος από τα συμβαίνοντα στον έξω κόσμο, πληκτρολογείς αυτές τις λέξεις και ανταλλάσσεις τηλεφωνικά ευχές και ενημερώσεις.
Αγίου Γεωργίου του τροπαιοφόρου σήμερα.

Και του χρόνου!