παραμονή Πρωτομαγιάς…

Εμπρός να προϋπαντήσουμε στην εξοχή τον Μάη.
Η ημέρα καλούσε σε μια τέτοια εξόρμηση και η γη της Αττικής είναι ιδανική για να σε δεχτεί αν το αποφασίσεις.
Η ημέρα στο γραφείο δεν καταχωρίζεται εις τας δέλτους εκείνας που θα μείνουν στην ιστορία σαν ιδιαίτερα παραγωγικές.
Τα γραφεία, τα περισσότερα κλειστά, οι συνάδελφοι σαφώς απόντες, οι εργασίες μπορούν να περιμένουν και μέχρι τη Δευτέρα.
Ως τότε βέβαια, θα έχουν αποκτήσει και φούντες, αλλά μέχρι να έρθει το “ως τότε..” η Δευτέρα δηλαδή, έχεις καιρό!
Η μικρή λεξιμαχία με θέμα έξω από τα δικά σου πεδία, αλλά μέσα στα δικά σου ενδιαφέροντα, έληξε με αποχώρηση της αντιπάλου!
Και χαμόγελα βέβαια…

Η διάθεση φυγής καταγράφηκε σχετικά νωρίς. Προς το κέντρο - μια βόλτα στο Θησείο και στις γύρω περιοχές μόνον άσχημη δεν είναι αυτές τις ημέρες- ή προς τις παραλίες;
Οι οικογενειακές υποχρεώσεις αποφάσισαν για σένα.
Παραλία για εμπορικές διευθετήσεις.
-Και τώρα, τι κάνουμε;
-Πάμε και όπου μας βγάλει.
Φυσικά, αν πάρεις τον παραλιακό στη συνέχειά του και δεν θέλεις να πέσεις στη θάλασσα, καταλήγεις στο .. Σούνιο!
Οι πειρασμοί για ενδιάμεση στάση πολλοί, αλλά η διάθεση να αφήσεις το βλέμμα να τρέξει πάνω στο γαλάζιο της θάλασσας, το γκρίζο του βουνού και να ακολουθήσει το φίδι της ασφάλτου, σε έπεισαν να μην ενδώσεις.
Η κίνηση ελάχιστη, η βενζίνη στο ρεζερβουάρ αρκετή, το όχημα ικανοποιημένο από το πρόσφατο σέρβις, κυλούσε αγόγγυστα.

Γλυφάδα, Βάρκιζα, Σαρωνίδα, Φώκαια…
Ήδη το καταπράσινο χαλί της φύσης, είχε αντικαταστήσει τις ανθρώπινες παρεμβάσεις.
Για να ακριβολογείς. Η φύση εδώ έχει αντισταθεί, μέχρι τώρα, στις ανθρώπινες παρεμβάσεις…
Οι παπαρούνες στην άκρη του δρόμου, τράβηξαν το ενδιαφέρον, όχι όμως και το πόδι από το γκάζι.
Τελευταία στροφή και απέναντι ο Ναός του Ποσειδώνα!

Εγκατάλειψη του δρόμου και κατέβασμα στην παραλία.
Πάνε δυο χρόνια που είχες να έρθεις εδώ, σ αυτό το παραθαλάσσιο ταβερνάκι.
Από τις όμορφες γωνιές της Αττικής. Τις πιο όμορφες ίσως.
Στη σκιά του Ναού του Ποσειδώνα, κάτω από εκεί που ο Αιγαίας αγνάντευε την σωτηρία του γιου του, το σερβίρισμα του ούζου και οι γεύσεις των ψαρομεζέδων δεν θα ήταν υπερβολή να πεις ότι παίρνουν … θεϊκές διαστάσεις!
Καραφάκι δίμηνο, έτσι το λένε, καλαμαράκια, χταπόδι, γαρίδες στα κάρβουνα, γαύρος μαρινάτος.
Και από κοντά τα σαλατικά.
Όχι εδώ δεν ψάχνεις την υψηλή γευσιγνωστική πρόταση. Εδώ απολαμβάνεις την αττική γη σε ένα ενιαίο αμάγαλμα, παρελθόντος και παρόντος.
Και ο έρωτας παρών.
Τα παιδιά απέναντι. Δεν έπαψαν να αλλάζουν φιλιά.
Και το ζευγάρι πίσω. Κουβέντες που περίτεχνα έψαχναν να καλύψουν το σε θέλω που φώναζαν το σώμα και τα μάτια!
Και έξω, δίπλα, να σκάει δροσερό το κύμα ενώ λίγα μέτρα παραπάνω, από την άλλη μεριά, η γη πράσινη με τα πολύχρωμα στολίδια της να χαρίζει εικόνες αγαλλίασης της ψυχής!

Η επιστροφή έγινε με χαρά.
Γιατί όχι άλλωστε αφού αυτές τις εικόνες ξέρεις ότι θα τις βρίσκεις πάντα εκεί.

Η κίνηση την ώρα της επιστροφής, εντονότερη.
Ήδη το ρολόι έφτασε να λέει πέντε! Το απόγευμα βέβαια…
Η διάθεση καλή.
Το κεφάλι, ελαφρώς …. ενδιαφέρον!
Σχέδια για τις επόμενες ημέρες επί χάρτου.
Γιατί όχι..
Τα μερικά εμπόδια και οι καθυστερήσεις, -σίγουρα δεν αποδίδονται σε … ανάδρομη πορεία του Ερμού(!)- δεν εμπόδισαν, την προσπάθεια εφαρμογής τους.
Ήδη, η αυριανή κλείστηκε…
Για να δούμε και τις άλλες…

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ