Εμπρός βήμα ταχύ …

Και βέβαια να πας με βήμα ταχύ στην εξοχή.
Το καλεί η εποχή.
Έχεις να προϋπαντήσεις τον Μάη. Το είπαμε..
Αλλά, την άλλη φορά, μη το πεις σε τόσους πολλούς!
Γιατί πάλι θα λες, εμείς πάμε να πιάσουμε το Μάη, αλλά, από ό,τι φαίνεται, μάλλον θα μάς πιάσει ο .. Ιούνιος!
Τώρα θα μου πεις, τι δεν ήξερες;
Δεν ήξερες τι θα συναντήσεις; Δεν ήξερες ότι, εσύ και αρκετές εκατοντάδες συνελλήνων, θα πάρετε τους δρόμους για να βρείτε το … μαγιόξυλο;
Τι δεν περίμενες δηλαδή; Δεν περίμενες ότι η Βουλιαγμένης θα είναι πήχτρα; Δεν ήξερες ότι στρίβοντας για τα βλάχικα θα σε ακολουθούσαν χιλιάδες συντοπιτών, όπως και εσύ ακολουθούσες άλλους, χιλιάδες;
Τα ήξερες.
Επομένως; Επομένως αυτά έχει η ζωή και μάθε να χαμογελάς με τα χάλια της.
Που είναι και δικά σου βέβαια.

Όχι, διάθεση να πας στις συγκεντρώσεις των εργατικών συνδικάτων, για τον υποτιθέμενο γιορτασμό της Πρωτομαγιάς, δεν είχες.
Πάει καιρός τώρα, -μπορεί να είναι και η δικαιολογία που χρησιμοποιείς για να κατευνάζεις τις όποιες τύψεις σου-, που έχεις αποφασίσει ότι δεν θα μπεις ξανά σε διλήμματα τού είδους, εσύ με ποιους είσαιq
Με την… αναβάθμιση ή με την μετεξέλιξη!!
(Άκου τώρα τι θυμήθηκες πάλι).
Αλλά και πώς να μη τα θυμηθείς και να τα σκεφτείς αυτά και άλλα, όταν αποβραδίς ακούς ότι ετοιμάζονται εκδηλώσεις αποδοκιμασίας των συνδικαλιστών, από μερίδα έστω πολιτών.
Πώς να μη τα σκεφτείς αυτά, όταν βλέπεις το, θεσμοθετημένο πια, διπλό γιορτασμό της πρωτομαγιάς. Αλλού η ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλού το ΠΑΜΕ.

Ναι η πρωτομαγιά δεν είναι αργία.
Είναι απεργία.
Αλλά τι διεκδικούμε συνάδελφοι και σύντροφοι; Διεκδικούμε να μας φτύνουν οι άλλοι συνάδελφοι κι εμείς να λέμε ότι ψιχαλίζει; Ή θέλουμε να δείξουμε ότι η πρωτοπορία της εργατικής τάξης μπορεί να διαμορφώνει στιβαρά μπλοκ, που μέσα τους κρατάνε εγκλωβισμένες και τη σκέψη και την δημιουργική προσωπικότητα;

Η προσωπική σου πορεία προς την άλλη πλευρά, έχει αρχίσει εδώ και καιρό.
Και δεν είναι η άλλη πλευρά οι σειρήνες της συντήρησης.
Είναι, η άλλη πλευρά, η διάθεσή σου να ξαναδείς, να επαναπροσδιορίσεις, μέσα σου έστω, το ποιος είναι ο συντηρητικός και τι ευαγγελίζεται η, όποια, εξέλιξη!

Πάντως αν, νέοι άνθρωποι, θεωρούν ότι εξέλιξη είναι να χωθούν οι εργαζόμενοι και πάλι στα λαγούμια της παραγωγικής διαδικασίας, υποκύπτοντας σε οποιοδήποτε δέλεαρ, και να περιμένουν έναν Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης να τους ξαναβγάλει στο φως του ήλιου, -πολλές φορές, μάλιστα, λοιδορώντας και αποπαίρνοντας τον-, τότε φαίνεται πως θα είναι καλύτερα την πρωτομαγιά να βγαίνουν τα λουλούδια στους δρόμους ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι καλά θα κάνουν να θυμηθούν πως, τελικά, “το αυγό, μπορεί και να το έχει φάει ο ίδιος ο εργοδότης”!

Σκέψεις τέτοιες, αλλά και άλλες, είχαν όλο το χρόνο να κάνουν τις βόλτες τους μέσα στα σοκάκια του μυαλού σου και να πιάσουν και κουβέντα μαζί σου.

Αλήθεια, εκείνη η κοπελιά μέσα στον άσπρο παλιό σκαραβαίο, που τη συνάντησες στη Βουλιαγμένης, έστριψε μαζί σου στο δρόμο για τα βλάχικα, -εκεί που κατέθεσες τρία τέταρτα της ώρας από τη ζωή σου- για να την προσπεράσεις οριστικά, κάπου κοντά στα ψητοπωλεία, τι να έλεγε όλη αυτή την ώρα που οδηγούσε με το ένα χέρι, ενώ στο άλλο χέρι κρατούσε το κινητό της τηλέφωνο κολλημένο στο αυτί;
Να είχε τέτοιες θεωρητικές ανησυχίες και αναζητήσεις και να ζητούσε να βρει τις απαντήσεις;

Η πάσα αλήθεια είναι ότι, παρέα με τις σκέψεις, βολτάριζε και η περιπαιχτική διάθεση.
Ευτυχώς δηλαδή, γιατί πώς θα μπορούσες να αντέξεις το συνεχές σταμάτα ξεκίνα;
Ο κύριος με τη μπλε Lexus 600, σιγά που θα σε άφηνε να βγεις από το μικρό αδιέξοδο που είχες μπει.
Τώρα εσύ γιατί σκέφτηκες ότι θα είναι κάποιος από τους πατέρες του Κοινοβουλίου;
Επειδή άκουσες ότι, ουδείς σχεδόν από αυτούς δέχτηκε να πάρει κάποιο από τα υβριδικά οχήματα που τους πρότειναν, αλλά αντίθετα πολλοί από αυτούς στράφηκαν σε πολυτελή οχήματα μεγάλου κυβισμού μεταξύ των οποίων και Lexus;
Ε όχι κύριε αυτό είναι λαϊκισμός.
Οι νεαροί πάντως που σάς προσπέρασαν, και φάνηκε κάποιον να “κράζουν”, είναι εντελώς σίγουρο ότι δεν το “έκραζαν” εσένα.

Και δέησε ο θεός, και φτάσατε κάποτε στην Βάρκιζα, μολονότι χρειάστηκε μεγάλη δύναμη αντίστασης για να μη σταματήσετε, εν μέση οδώ και να στήσετε πικ νικ.
Το αρνάκι με πατάτες στο φούρνο, που μετέφερες, μύριζε υπέροχα.
Ε, μετά τη Βάρκιζα τα πράγματα ήταν απλά.
Ο δρόμος ανοιχτός, (και τα σκυλιά φευγάτα…) τα χιλιόμετρα “ευκολοχώνευτα” η άφιξη στον τελικό προορισμό σε λογικό χρόνο ώστε να στηθεί εκεί τραπέζι, που δεν στήθηκε στο δρόμο.

Και μετά το μεσημεριανό τα πράγματα ήταν εξίσου απλά.
Σχεδόν.
Η απόπειρα να παίξεις με το διαδίκτυο αποδείχτηκε ατελέσφορη. Θα χρειαστεί και άλλη επίσκεψη
Οι χαλαρές κουβέντες όμως, η διάθεσή σου να παρακολουθήσεις πράγματα που αγνοείς και δηλώνεις σαφώς ότι δεν επιθυμείς να μάθεις, το δειλινό που έγινε νύχτα, σάς έβγαλαν ξανά στο δρόμο.
Για την επιστροφή αυτή τη φορά.
Η απόπειρα να αλλάξεις δρόμο, τουλάχιστον μέχρι ένα σημείο, αποδείχτηκε καλή ιδέα.
Μετά όμως, τα γνωστά και τετριμμένα.
Όχι δεν θα γράψεις για τις αηδίες που άκουγες από τις συχνότητες τού ραδιοφώνου.
Πρέπει να έχει πέσει πολλή σαβούρα στο χώρο της ιδιωτικής ραδιοφωνίας.
Για σκέψου… Αρχικά έλεγαν την ιδιωτική ραδιοφωνία … ελεύθερη ραδιοφωνία.
Αν αυτό, που άκουγες σήμερα, έχει σχέση με την ελευθερία, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα…

Το ρολόι έδειχνε πως η πρωτομαγιά κοντεύει να τελειώσει, όταν σας υποδέχτηκαν οι σκύλοι στο σπίτι.
Δεν ρώτησαν γιατί δεν φέρατε μαγιάτικο στεφάνι.
Άλλωστε το θυμάρι που είχατε μέσα στο κανίστρι, μύριζε τόσο ωραία.
Σαν να γυρίσαμε από σχολική εκδρομή στο Διόνυσο, γέλασες. Θυμάρι φέραμε. Γκλίτσα όμως;