Πάμε εκδρομή;

-Και πού ακριβώς αρχίζει η ανάβαση για το κάστρο;
-Θα χρειαστείτε το αυτοκίνητό σας!
-Γιατί δεν υπάρχουν πια οι σκάλες;
-Υπάρχουν, αλλά είναι πάρα πολλές! Όταν πηγαίναμε στο Λύκειο, τα ανεβαίναμε. Τώρα..

Μα τι σου λέει ο άνθρωπος;
Άκου “Τώρα….”.
Δηλαδή, έτσι που σου το είπε, ακόμα κι αν το σκεφτόσουν το ενδεχόμενο να πάρεις το αυτοκίνητο, σε έπεισε να πάρεις μόνον τη φωτογραφική μηχανή!

Η απόφαση, για τη μικρή εκδρομή, πάρθηκε απολύτως ξαφνικά.
Η σκέψη προϋπήρχε, αλλά η … εξέταση των δεδομένων σε είχε πείσει να αναβάλεις την υλοποίηση για κάποτε στο μέλλον.
Το πρωί όμως η ερώτηση “Πάμε στο Ναύπλιο;”, απαντήθηκε με την επίσης ερώτηση, καταφατικής όμως χροιάς “και δεν πάμε;” οπότε το μόνο που έμενε ήταν να προστεθεί λίγη βενζίνη στο ρεζερβουάρ!
Αν βρούμε κάπου να μείνουμε για το βράδυ, έχει καλώς. Διαφορετικά γυρίζουμε.
Συμφωνία, έτσι για να ακουστεί.

Πρώτη φορά στο Ναύπλιο, οδηγώντας εσύ, αλλά κανείς δεν βίαζε κανέναν.
Διαδρομή γνωστή μέχρι ένα ορισμένο σημείο, μετά εντελώς άγνωστη.
Κανένα πρόβλημα όμως…

Δωμάτιο στη δεύτερη απόπειρα.
Στην τύχη δηλαδή. Φυσικά και έχοντας δει από το διαδίκτυο ότι τα δωμάτια σε όλα τα ξενοδοχεία ήταν κλεισμένα, δεν το διαπραγματεύτηκες και πολύ.

Και μετά η συζήτηση με τον ρεσεψιονίστ.
Και ύστερα η απόλαυση του θεάματος καθώς ανέβαινες τα σκαλοπάτια.
Μικρές στάσεις για μια ανάσα και μερικές φωτογραφίες και συνέχεια προς τον τελικό σκοπό!
Σιγά που θα σε τρόμαζαν λίγα σκαλιά, εκεί πέρα.
Πόσα να είναι; 999, εννιακόσια ενενήντα εννιά; Ε σιγά!!

Να που φτάσαμε κιόλας!!!
Σχεδόν δηλαδή. Είναι κι άλλα μετά τη στροφή.

Αλλά για δες πόσα ήδη ανεβήκατε.

Σε τελευταία ανάλυση, ακόμα κι αν δεν το έκανες για τη εκπληκτική θέα -πώς αλλιώς θα μπορούσες να δεις το Μπούρτζι έτσι

είναι υποχρέωση να “προσκυνήσεις” τον τόπο του μαρτυρίου του Θ. Κολοκοτρώνη και μαζί της ίδιας της ιδέας και των ιδανικών της ελληνικής επανάστασης!

Φυσικά και μπήκες μέσα. Δεν έμεινες να κοιτάς μόνον την είσοδο του μικρού κελιού!

Θα μπορούσες να γεμίσεις όλο τα κείμενο με φωτογραφίες.
Ίσως μια καλή ιδέα είναι να τις περάσεις σε άλλο χώρο.
Εδώ ας μείνουν μερικές, ενδεικτικές της ομορφιάς που αντίκρυσες, αλλά και των συναισθημάτων που σου δημιουργήθηκαν.

Το κατέβασμα ήταν σαφώς πιο εύκολο και η περιπλάνηση μέσα στους στενούς δρόμους της πόλης, μαγεία!

Σοκάκια πανέμορφα όπως αυτό..

Ή αυτό στο οποίο κατέληξε η μεσημεριανή βόλτα για το γεύμα στο πολύ γραφικό εστιατόριο
Ο καφές, πριν από τη σιέστα, στην πλατεία Σταϊκόπουλου, δεν υπλογογίζεται!

Η βόλτα το απόγευμα, -τι να γίνεται το αυτοκίνητο;- περιελάμβανε επίσκεψη το Μπούρτζι και μετά στην Ακροναυπλιά.
Καλύτερα να μη γράψεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα για το εγκαταλειμμένο Ξενία της περιοχής.
Μήτε για τα σπασμένα φανάρια που αντίκρυσες.
Καλύτερα να μείνεις στα βαθιά συναισθήματα, από το απέριττο μνημείο

με την επιγραφή γραμμένη δια χειρός Γιάννη Ρίτσου.

Ποιος είπε ότι σκαλοπάτια για κατέβασμα έχει μόνον στο παλαμήδι; Και η Ακροναυπλιά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα.
Η κούραση πια ήταν εμφανής.

Τα πόδια έσυραν τα κορμιά, αφού δεν απέφυγαν μερικές ακόμα προκλήσεις, μέχρι την πλατεία Συντάγματος.
Ουζοκαταστάσεις πρότεινε το καφέ, πορτοκαλάδες ζητούσατε η διάθεσή σας να πιείτε.
Η φωτογραφική μηχανή όμως σε παρακινούσε για μερικές ακόμα φωτογραφίες.
Να μην της κάνεις τη χάρη;

Η κούραση πια ήταν εμφανής…
Παρόλα αυτά και δείπνο υπήρξε και μικρή βόλτα στα πέριξ.
Η ζωή στην πόλη, παρούσα και “παρούσα” είναι πολύ έντονη..
Κοίτα να δεις τι έχανες που τόσα χρόνια δεν είχες αποφασίσει μια ανάλογη εκδρομή…

Και φυσικά αυτές οι φωτογραφίες, μαζί με καμιά .. τριακοσαριά άλλες,τραβήχτηκαν με το δικό σου το χεράκι, από τη δική σου τη φωτογραφική μηχανή.