συλλογή δυνάμεων..

Βροχές είπε η τηλεόραση, όσο την άκουσες αποβραδίς, αλλά εσύ δεν τις είδες.
Και ευτυχώς.
Το πρωί όμως, ο ήλιος που φώτιζε τα σπίτια απέναντι σε ξάφνιασε.

Και δεν ήταν το μόνο που σε ξάφνιασε την ημέρα που ακολούθησε.
Γιατί, όσο και να ξέρεις τις καταστάσεις, όσο και να έχεις αποδεχτεί τη μιζέρια και τη μικρότητα, ε δεν μπορείς να τη δεχτείς να προβάλλει μπροστά σου και να μην εκπλήσσεσαι.
Θέλεις έναν άλλο κόσμο και δεν θα πάψεις να ονειρεύεσαι ότι θα υπάρξει.

Κι ας αναρωτήθηκε ο ιδίων πεποιθήσεων συνάδελφος, “πότε;”
Και τώρα έρχεται.
Και τώρα, με τις απορρίψεις των απλών ιδεών που καταθέτουμε, αλλάζουμε τον κόσμο.
Αν μη τι άλλο, ταράζουμε συνειδήσεις. Η απάντησή σου.
Και την πιστεύεις.
Πάντα αυτό πιστεύεις.
Με αυτά πορεύεσαι.
Με αυτές τις σκέψεις παίρνεις δύναμη, αγωνίζεσαι, χαίρεσαι λυπάσαι…
Όχι, δεν είναι ώρα απολογισμών.
Ακόμα και την απάντηση, μάλλον μονολογούσες δυνατά που έδωσες λέγοντας ότι δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω αν είμαι εδώ που είμαι τώρα, μην την ξαναφέρεις, για την ώρα τουλάχιστον μπροστά σου.
Οι ημέρες άλλωστε απαιτούν κόπο και δράση, και τέτοιου είδους προβληματισμοί κλέβουν την ενέργεια που απαιτείται.
Μείνε στη θετική προσέγγιση των προσέγγιση των πραγμάτων.
Αυτή που πηγάζει από την απάντηση που έδωσες στο συνάδελφο, ο οποίος κατέθεσε το “πότε“.

Δεν μπορεί, κάποια στιγμή, την επόμενη φορά που θα δουν το ίδιο θέμα μπροστά τους θα θυμηθούν την τωρινή απόρριψη. Και ίσως ντραπούν.
Και τότε δεν θα είναι αργά να αλλάξουν οι αποφάσεις.
Πιθανόν να μη αναφερθείτε ποτέ εσείς. Ε και; Αυτό είναι το ζητούμενο, ή το να αλλάξει αυτό που σέρνεται;

Το ξέρεις, ότι τα λες για να πάρεις κι εσύ ο ίδιος δύναμη. Πιθανόν να μη γίνουν και ποτέ.
Αλλά, ξέρεις επίσης, -μα τι λέει πάλι ο ρομαντικός, θα αναφωνήσει ο προσγειωμένος-, πως αν δεχτείς ότι αυτή κατάσταση είναι η υπαρκτή, και ότι αυτή μπορεί να αλλάξει αν επέμβεις στις αιτίες της, όχι στην ίδια, τότε το όραμα δεν θα σβήσει.
Είμαστ’ ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή σαν ροκ συγκρότημα, κι αν μας αντέξει το σκοινί, θα μας βρει το χειροκρότημα
τραγουδάει μέσα ο Λαζόπουλος.
Όχι δεν μπορεί να έχει δει τι γράφεις. Ούτε να άκουσε τις σκέψεις σου.
Φτάνει που ακόμα ονειρεύεσαι λες εσύ, κι ας μην υπάρξει χειροκρότημα.
Την ανυπαρξία του ανέφικτου -δυο αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση- είναι που θέλεις να πιστέψουν και οι άλλοι, κι ας πάρουν εκείνοι το χειροκρότημα.

Οι σκάλες του κτηρίου-πόσα αλήθεια σκαλοπάτια να έχουν; Τόσα χρόνια, και είναι πάρα πολλά, δεν τα μέτρησες ποτέ-, σε δέχτηκαν πολλές φορές σήμερα.
Ήταν να μην πάρεις φόρα.
Τουλάχιστον όσα είχες κατά νου να κάνεις τα πρόλαβες.
Χρειάστηκε να διασχίσεις πολλές φορές τους διαδρόμους και να ανεβοκατέβεις στους ορόφους, αλλά τα πρόλαβες όλα..
Κατάλογο εκτελεστέων πράξεων, όχι αυτόν δεν πρόλαβες να συντάξεις!
Προτίμησες να κάνεις, από το να σημειώνεις τι πρέπει να κάνεις!!!

Οι μικρές συσκέψεις, με τα “χαμόγελα” και τις συννεφιές τους.
Έτσι είναι συνήθως αυτές.
Εσύ κράτα στα χαμόγελα, τη “συντηρητική” άποψη που έψαξε να ανιχνεύσει τις αιτίες των ενεργειών και όχι να καταδικάσει τις πράξεις!
Το συννέφιασμα απόρριψέ το … Καλά κάνεις που δυσκολεύεσαι και να το περιγράψεις.

Οι προγραμματισμοί της επόμενης ημέρας ολοκληρώθηκαν επιτυχώς.
Η εφαρμογή τους, φυσικά, αύριο.
Ξέρεις ότι θα είναι ευθύνη, αλλά και μικρή ανάσα.
Κοπιαστική μεν, ανάσα δε.

Τις δυνάμεις που χρειάζεσαι άλλωστε τις συνέλεξες.
Μικρή και απέριττη η εκδήλωση, σού επέτρεψε να εκτιμήσεις τις ικανότητες της συναδέλφου και σε άλλα πεδία.
Το μιλφέιγ που είχε κατασκευάσει, ήταν πανθομολογουμένως νοστιμότατο.
Κι ας μην είσαι ειδικός επί των γλυκισμάτων.
Η διαπίστωση ότι μαζί με τις δυνάμεις συνέλεξες και … θερμίδες, κρίνεται ως απολύτως ορθή.

Ε και δέκα λεπτά για τους άλλους, τα βρήκες κι αυτά.
Δεν είναι τίποτα να δώσεις δέκα λεπτά. Αφού μπορείς…

Το απόγευμα άλλωστε, και με δεδομένη την ολοκλήρωση των οικονομικών σου υποχρεώσεων, από την προηγουμένη, μπορούσες να το αφιερώσεις στο … καινούργιο κοσκινάκι σου.

Θέλει όμως κι αυτό το χρόνο του…