Μισές δουλειές κάνεις.
Την άδεια καθυστερημένης προσέλευσης, μετά τα χτεσινά, την έδωσες στους εκεί παρόντες.
Τα προβλήματα, τι τα κάλεσες πρωί πρωί;
Και να ήταν τίποτα κοσμοϊστορικής σημασίας θέματα, αυτά από τα οποία ξεπήδησαν…
Απλά απλούστατα ήταν. Τέτοια, που τις λύσεις τους δεν θα τις θυμόνται καν αυτοί που σου τις φόρτωσαν.
Ναι, αλλά εσύ έπρεπε να τα αντιμετωπίσεις.
Ε και μπορείς να χαμογελάς; Μα και κλόουν να ήσουν, όταν ο άλλος δεν μπορεί να διαχειριστεί τα αυτονόητα και στα μεταφέρει στην πλάτη σου, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα χάσεις την ψυχραιμία σου.
Πόσο μάλλον όταν δεν φημίζεσαι για κανένα τέρας της σχετικής συνομοταξίας.
Το πρωί πάντως κρύωνες!
Και δεν έφτανε η αργοπορημένη εκκίνηση από το σπίτι, συνάντησες και κλεισίματα δρόμων. Μάλλον εξ αιτίας του φωταερίου.
Πώς να μη σκεφτείς, το είδος της μονοπωλιακής κατάστασης που θα έχει διαμορφωθεί μετά από μερικά χρόνια. Και τα οικονομικά παιχνίδια που θα εξελίσσονται.
Οι σκέψεις αυτές έφυγαν το ίδιο βιαστικά με το ρυθμό που ήρθαν, καθώς αναγκάστηκες να κινηθείς αντίθετα σε μονόδρομο!
Πάντως, στο αλκοτέστ δεν θα σε έβρισκαν παραβάτη.
Στο τεστ των νεύρων όμως, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί για τίποτα!
-Υπέγραψες εκείνα που σου έδωσα;
-Ε δώσε μου και άλλη μισή ώρα. Ακόμα δεν μπήκα στο γραφείο μου και βλέπεις τι γίνεται εδώ.
Πώς να προλάβεις να σχολιάσεις τα της χτεσινής ημέρας, όταν είναι έτοιμη να σε στραγγαλίσει η αυριανή.
Φυσικά και η σημερινή έχει τις απαιτήσεις της.
Το χειροκρότημα όμως σου άρεσε ε;
Το λογύδριο ήταν αυθόρμητο.
Για αύριο έχεις ετοιμάσει κάτι;
Τη φωτογραφική μηχανή πάντως είχες φροντίσει να την πάρεις μαζί.
Όχι βέβαια για να απαθανατίσεις τον εαυτό σου.
Η αδιαφορία είναι χαρακτηριστικό πολλών ομάδων του πληθυσμού.
Μάλλον χρειάζεται να της κάνεις ειδικό αφιέρωμα.
Όχι δεν πνίγηκες επειδή ουδείς και μάλιστα εκ των αρκετών νέων συναδέλφων μετακινηήθηκε για να δει από περιέργεια έστω, τι ήταν αυτό για το οποίο μίλησες.
Πνίγηκες εξ αιτίας του αμύγδαλου που μασουλούσες.
Δεν θέλεις να πιστεύεις ότι έφταιγε και ο τρόπος που σε κοίταζαν μερικά μάτια…
-Τέτοια κατάσταση δεν την έχω αντιμετωπίσει. Αρνούμαι να τη δεχτώ.
-Δίκιο έχεις. Μήπως όμως πρέπει να βρούμε μια λύση.
-Δεν μπορούν να με απαξιώνουν…
Αχ εγωισμέ. Καλά κάνεις και υπάρχεις, αλλά όταν γίνεσαι θηρίο, δεν παλεύεσαι.
Τότε νικάς κι αυτόν που σε κουβαλάει!
Και καλά οι άλλοι μπορεί να μετράνε το ύψος τους με τον εγωισμό τους, εσύ γιατί κάθεσαι και λούζεσαι τα απόνερα της δικής τους τρικυμίας;
Δεν σε φτάνουν τα νερά της πραγματικής βροχής, που στέγνωσαν επάνω σου εχτές;
-Εσείς της νέας γενιάς είστε πολύ εύθραυστοι!
Ε δεν το κράτησες. Εσύ βγήκες και έτρεχες μέσα στη βροχή εχτές, οι άλλοι κρύωσαν.
Τώρα γιατί αναμειγνύεις το χτες με το σήμερα;
Σήμερα με άλλα απόνερα πάλευες. Το ότι βρεγμένος, ξεβρεγμένος το έλυσες το πρόβλημα του τρωθέντος εγωισμού, ήταν επόμενο.
Δεν είχες και πολλές άλλες εναλλακτικές λύσεις.
Η αιφνίδια επίσκεψη της εξουσίας, όντως ήταν μη αναμενόμενη, αλλά αποδείχτηκε δημιουργική.
Τα θέματα της συζήτησης πέρασαν γρήγορα από τα τυπικά, στην ουσία.
Τουλάχιστον μπορεί να υπάρξει ένα κοινός παρονομαστής.
Μπορεί η ιδεολογικές αναζητήσεις να είναι διαφορετικών προσανατολισμών, αυτό δεν σημαίνει εντέλει ότι δεν μπορεί το όνειρο να είναι ίδιο.
Ο επίλογος της σημερινής εργάσιμης ημέρας, σαφώς εκτός ορίων τυπικού ωραρίου.
Και πότε δηλαδή το ακολουθείς…
Εκείνο το σχόλιο, ότι σε είδαν χαλαρό, -πού κι να το ένιωθες κι εσύ ότι ήσουν χαλαρός-, μήπως πρέπει να το … επεξεργαστείς;
Με σκέψεις γεμάτη η τσάντα, στην επιστροφή.
Ευτυχώς που έχεις και εναλλακτικές λύσεις όμως, γιατί οι πολλές σκέψεις κράτησαν έξω από την τσάντα το πορτοφόλι.
Και το φωτάκι του άδειου ρεζερβουάρ ήταν αναμμένο ήδη από το πρωί.
Κατά τη μετάβαση…
Εξυπακούεται.
Λεόντιος η συμφωνία για την εναλλακτική λύση.
-Βάλε μου είκοσι ευρώ βενζίνη
-Ωραία κι έτσι σου εξοφλώ τα εκατόν ογδόντα που έδωσες για την ασφάλεια του δικού μου αυτοκινήτου.
Οι όροι για το κλείσιμο συμφωνίας με τον μικρότερο από τους γιους
Εμ.. έτσι που τα μεγάλωσες…
Επίτηδες κρύωσαν βρε…. Αποφεύγουν τα σφουγγαρίσματα έτσι
Καλημέρα. ΄Σε διαβάζω πρώτο-πρώτο σήμερα και λέω “κρίμα”. Κρίμα στο παλικάρι που τους νοιάζεται και εκείνοι δεν το εκτιμούν. Χρειάζεται να δείς τα χειρότερα για να εκτιμάς τα καλύτερα ε; Να σε απαξιώνουν στη δουλειά σου, εκεί που δίνεις τον εαυτό σου, την ενέργειά σου, τις σκέψεις σου πέρα του 8ώρου. Αν δουλευες σε σχολείο και σε απαξίωναν οι μαθητές θα ήταν πλήγμα, αν σε απαξίωναν και οι συνάδελφοι θα ήταν πόνος, αν σε απαξίωνε και το σύστημα θα ήταν ανταρσία.
Να βλέπω νέα παιδιά όπως εσύ (γιατί για μένα μικρούλης είσαι)με όρεξη για το λειτούργημα της εργασίας τους να τους χτυπάνε τόσο είναι έγκλημα. Ισως να ξόρκιζες το πόνο της απόρριψης γράφοντας γι’ αυτόν. Οι γλυκές φωνές παρηγοριάς βάλσαμο. Δεν αλλάζει τίποτα και το ξέρεις.
Βλέπω γύρω μου πόσο έχει αυξηθεί ο αριθμός των αδιαφορούντων. Σε όλα. Αδιαφορούν και γι’ αυτούς που παλεύουν για το καλύτερο. Και τους κοροϊδεύουν και απο πάνω.
Λέω μήπως είμαστε πολύ της ήσσονος γραμμής, μήπως η βία, οι φωνές και το ξύλο ίσως να άλλαζαν το τρόπο που δίνουν τις απαξιώσεις τους και τους έκαναν απο “εύθραυστα νιάτα” σε “ώριμους ενήλικες”; Ακου εύθραυστα!!
Εύθραυστη, ντελικάτη, γαϊδουρινή συμπεριφορά πρός τον κόσμο, γενικά.
Η απαξίωση όμως μένει, σαν να έφαγες λωτούς και να πέρασε η γλύκα τους. Ενα στόμα τσαρούχι, μιά καρδιά πέτρινη.
“Τα προβλήματα, τι τα κάλεσες πρωί πρωί;”
Καλημέρα
Εγώ δεν προλαβαίνω να σχολιάσω τα υπόλοιπα -αλλά την τελευταία “συμφωνία” με το γιο, πώς να την αφήσω έτσι….
Εμ… έτσι που τα μεγάλωσες…
(το μετανιώνεις, όμως; Θα άλλαζες; Μπαααα…
Φιλί -καλημέρα και καλή ξεκουραση!
Επιτέλους, Παρασκευή
darthiir εμ, εγώ δεν μπορούσα να τα αποφύγω…
Τώρα όμως…. (!!!)
Όχι δεν κρύωσα!
Θεία Λένα, ας είμαι δίκαιος.
Η πάσα αλήθεια είναι πως είμαι λιγάκι γκρινιάρης.
Όχι δεν έχω παράπονο από κανένα.
Δέχομαι τους συνεργάτες μου όπως είναι και εκτιμώ αυτό που μπορούν να δώσουν!
Χωρίς να είναι υπερφίαλο αυτό που θα πω, για τις περιπτώσεις που τα αποτελέσματα των ενεργειών τους, δεν είναι ικανοποιητικά, στον πρώτο που αναζητώ τα λάθη, είναι η αφεντιά μου.
Και το εννοώ.
Θα γράψω διπλό κείμενο αν αναλύσω αυτή τη θέση, αλλά θεωρώ δίκαιο, πριν ξεκινήσω να αποδίδω ευθύνες να ανιχνεύω τις δικές μου.
Και θα με ρωτήσεις, “γιατί γκρινιάζεις τότε”.
Μα στην πραγματικότητα τα λέω σε εμένα!!!
Και το εννοώ!
Καλό σου βράδυ και σε ευχαριστώ πολύ
Φιλιά
το τέρας της αμάθειας, είδες; Είναι που είμαι .. ευγενικός!!
Καλησπέρα
νατασσάκι, η … διπλωματική απάντηση είναι πως με τα “αν” δεν φτιάχνεται η ιστορία!!!
Η πραγματική απάντηση είναι πως όχι δεν θα άλλαζα κάτι!
Όχι πως ό,τι έκανα είναι καλό!
Μπορεί και τα πιο πολλά να είναι λάθος.
Ήθελα όμως να κάνω καλό..
Άρα δεν έχει νόημα να αλλάξω κάτι.
Πάλι, αν είχα να μεγαλώσω παιδιά, θα προσπαθούσα να κάνω το ίδιο.
Να μεγαλώσω ολοκληρωμένες προσωπικότητες ώστε να γίνουν ευτυχισμένοι άνθρωποι εκείνοι και όχι να ικανοποιηθεί ο δικός μου εγωισμός!
(τελικά, δεν είναι να με τσιγκλίσει κανείς.. τον .. βομβαρδίζω με λέξεις
)
Καλό σου βράδυ
Φιλάκια
μα.. ρητορική ήταν η “υποθετική” ερώτηση, ντε!
(το ήξερα ότι θα απαντήσεις έτσι, χεχεχε! Και το ξέρεις ότι συμφωνώ, κι ότι προσπαθώ το ίδιο. Μα, ο γιος μου είναι από μόνος του πιο “ανεξάρτητος” ήδη -είναι θέμα χαρακτήρα, προφανώς και των συνθηκών που μεγαλώνει, μα και χαρακτήρα)
Σιγά τον βομβαρδισμό!!!
Καλημέρα τώρα
νατασσάκι, χμμμ μην αρχίσω τώρα να αναλύω τα περί δομής του χαρακτήρα κλπ κλπ…
Ας επαναλάβω την καλησπέρα μου