Δευτέρα της δουλειάς..

Πρωινό ξύπνημα και ο δρόμος ανοιχτός.
Τα σκυλιά, δεμένα μεν, αλλά η βενζίνη περιορισμένη!
Χρειάζεται προσεκτική διαχείριση!

Οι πρωινές εργασίες, ήδη δρομολογημένες, πήραν το δρόμο της ολοκλήρωσής τους.
Όσες ήταν επείγουσες και όσες θυμήθηκες.
Μερικές σε θυμήθηκαν εκείνες. Ευτυχώς ήταν από τις καλές.
Τα χαμόγελα βέβαια, πάντα έχουν γρήγορη λήξη.
Ευχές φιλιά αποχώρηση.
Το κεφάλι πάλι μέσα.

Οι οδηγίες της Παρασκευής για τη σημερινή σύσκεψη, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, δεν έγιναν απολύτως κατανοητές.
Είτε εσύ είτε ο αποδέκτης, ενδεχομένως και οι δυο, χρειάζεστε καλύτερον συντονισμό.
Όχι ότι έγινε κάτι το μη αναστρέψιμο. Δεν θα μπορούσε άλλωστε.
Απλά χρειάστηκε να παρέμβεις, ενώ την εισήγηση την είχες αναθέσει αλλού.
Η ενόχληση που δημιούργησες, ευτυχώς δεν ήταν μεγάλη. Έτσι τουλάχιστον σου φάνηκε εσένα.
Ό,τι και να ήταν όμως, δεν μπορούσες να κάνεις και διαφορετικά.
Είναι σίγουρο ότι χρειάζεται να εκπαιδευτεί η διάδοχη κατάσταση κι αυτό μπορεί να γίνει, τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση, βιωματικά.
Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίζεις ακροατήρια μεγάλα. Ούτε και αποκτάς αυτή την ευχέρεια από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η λήξη της σύσκεψης, έφερε και την υπενθύμιση της άλλης συνάντησης.

Δηλαδή έφερε ένα από τους συμμετέχοντες.
-Κι εσύ άργησες;
-Αμ εγώ το ξέχασα! Περίμενε να πάρω το φάκελό μου.

Γύρος συζητήσεων για να γίνει κατανοητό ότι το πρόβλημα είναι επί της αρχής και του τύπου και όχι επί της ουσίας.
-Το περίβλημα οφείλουμε να θωρακίσουμε. Τα εσωτερικά έχουν τη δική τους δυναμική. Αν θέλουμε να είμαστε πραγματιστές, τα εσωτερικά, μάλλον δεν θα τα αγγίξουμε.
-Μα πώς; Αφού χρειάζεται να ….
-Κοίτα, θα σου θυμίσω ότι εμείς, εσύ εκείνος η άλλη εγώ, ήμασταν εκείνοι που ζητήσαμε να γίνουν αυτά που δεν θέλουμε να γίνουν!
-Μα τότε δεν κάνουμε τίποτα.
-Κάνουμε!
Διάλογος που συμπυκνώνει συζήτηση σχεδόν μιας ώρας και απόφασης που θα μπορούσε να είχε ληφθεί στο πρώτο πεντάλεπτο.
Δεν παραπονιέσαι όμως. Ξέρεις.
Ξέρεις ότι σε κάθε συγκέντρωση μεγαλύτερη του .. ενός(!), χρειάζεται ικανός χρόνος για να διαμορφωθεί ο κώδικας επικοινωνίας.
Αν αυτός δεν υπάρξει, δεν θα υπάρξει ποτέ και διάλογος.
Τη θέση του διαλόγου θα την καταλάβουν παράλληλο μονόλογοι!
Στις πιο πολλές φορές των περιπτώσεων άλλωστε αυτό συμβαίνει.
Όταν όμως θέλεις να συνθέσεις απόψεις, τότε έχεις υποχρέωση να αποκαταστήσεις και τους όρους του διαλόγου.
Πάει να πει δηλαδή ότι χρειάζεται να κινηθείς προς την κατεύθυνση της διαμόρφωσης κώδικα επικοινωνίας. Ο χρόνος επομένως δεν πάει χαμένος!
Αποθηκεύεται και αξιοποιείται!

Έχουν και τα σε δεύτερο χρόνο καλά τους αυτές οι συνάξεις.
Σε ελευθερώνουν γρηγορότερα από τα δεσμά της ημέρας.
Τουλάχιστον τα τυπικά.

Η μικρής διάρκειας “ανάπαυση του πολεμιστή”, από εκείνες που αν μη τι άλλο τις χαίρεται και τις αναζητά.
Με τις αγωνίες του άλλου;
Με την επικοινωνία, ακόμα κι αν αυτή αφορά στις αγωνίες του άλλου.

Αργά το μεσημέρι, ή, καθώς αρκετές φορές σημειώνεις, νωρίς το απόγευμα, αποχώρηση.
Η αγωνία της συναδέλφου για το στεγνό ρεζερβουάρ της, καταλάγιασε κάπως με τη διαβεβαίωσή σου, “φυσικά και μπορούμε αύριο να έρθουμε μαζί”.
Ο καλός λόγος μάλλον δημιουργεί θετικά κύματα.
Σε ενημέρωσε ότι κατάφερε να βρει βενζίνη.
-Ωραία, αν δεν έχω εγώ βενζίνη, θα με μεταφέρεις εσύ, η καινούργια συμφωνία.

Απογευματάκι και τα χρώματα του δειλινό σού φωτίζουν την άνοιξη και μέσα στην διάθεσή σου.
Η συνάντηση με το γείτονα αφορμή να τρέξει το μυαλό σε παλιές εικόνες, αλλά και σε άλλες ακόμα πιο παλιές, σχεδόν ξεθωριασμένες.
Τότε που ο κόσμος ήταν απέραντος και η επικοινωνία δύσκολη.

Βράδυ, διάθεση για τηλεόραση σε χαμηλά επίπεδα.
Αυτή η σταδιακή απεξάρτηση από τους κυρίαρχους των οκτώ εν τέλει είναι ενδιαφέρουσα.
Δεν είναι μόνον ότι απεξαρτάσαι από τη γοητεία των λόγων τους. Το πιο σημαντικό είναι ότι αποστασιοποιείσαι από τη λογική της ματιάς με την οποία βλέπουν τον κόσμο.
Και είναι καλό αυτό;
Τουλάχιστον σού μένει ο χρόνος να διαχειριστείς εσύ και να εκτιμήσεις με τα δικά σου κριτήρια τις επιπτώσεις των γεγονότων.