Καλησπέρισμα..

Το ποδήλατο απαστράπτον!
Το βήμα αργό.

Διέσχισε το δρόμο και έφτασε στην άκρη της μικρής πλατείας.
Σε είδε.
Κοντοστάθηκε.
Ο χαιρετισμός εγκάρδιος!
-Τι γίνεσαι; Πώς τα περνάς; Καλησπέρα.
Χαμόγελο ικανοποίησης.
-Καλά είμαι. Να βλέπεις; Με το ποδήλατο.
-Να είσαι πάντα καλά.

Ο παλιός γείτονας συνέχισε το δρόμο του σπρώχνοντας και στηριζόμενος επάνω στο ποδήλατο.
Πώς αλλιώς να ανέβει τη, μικρή έστω, ανηφόρα…
Τα πάνω από ογδόντα έτη, που έχουν στρογγυλοκαθίσει στην πλάτη του, απαιτούν στήριγμα.
Κι αυτός μια ζωή επάνω στο ποδήλατο, δεν έχει πού αλλού να κρατηθεί.
Στο τιμόνι του ποδηλάτου έχει μάθει να στηρίζεται, αυτό κάνει και τώρα.

Δεν θα ήσουν ούτε οκτώ χρονών όταν πρωτοήρθαν στη γειτονιά σας.
Αυτός και η οικογένειά του.
Κυνηγημένοι αριστεροί, έστησαν το μικρό ψιλικατζίδικο λίγο πιο κάτω από το σπίτι σου.

Τους είχαν βάλει και τηλέφωνο.
Τηλέφωνο δια το κοινόν!
Ίσως γιατί ο ένας από τους αδελφούς ήταν χωροφύλακας.
Αλλιώς, πώς ένας αριστερός θα είχε τηλέφωνο εκείνη την εποχή;
Εκείνο το τηλέφωνο βελτίωσε τους όρους επικοινωνίας όλης της γειτονιάς.
Των πέντε σπιτιών που υπήρχαν στην περιοχή δηλαδή.
Μέχρι τότε, η τηλεφωνική επικοινωνία γινόταν από τη συσκευή που ήταν εγκατεστημένη καμιά πεντακοσιαριά μέτρα παρακάτω.
Και σας φώναζαν από εκεί!
Σήμερα, όχι μόνον ακουστική, αλλά ούτε καν διανοητική (!) επαφή μπορεί να υπάρξει με εκείνο το πρώτο περίπτερο που είχε το τηλέφωνο.
Για την ακρίβεια με την περιοχή που υπήρχε το τηλέφωνο, γιατί είναι πολλά τα χρόνια που δεν υπάρχει πλέον το περίπτερο.

Όταν ήρθε ο γείτονας και η οικογένειά του, έφεραν και το τηλέφωνο πιο κοντά.
Απέναντι από το σπίτι.
Πρόοδος!

Ο ήλιος σιγά σιγά πλησιάζει προς τη δύση.
Τα φώτα στο σουβλατζίδικο της γωνιάς, ήδη αναμμένα.
Τα παιδιά στην παιδική χαρά συνεχίζουν να φωνάζουν χαρούμενα, ενώ οι συνοδοί, -παππούδες και γιαγιάδες ως επί το πλείστον-, συζητούν για την αισχροκέρδεια των βενζινοπωλών και τους εκβιασμούς των ιδιοκτητών βυτίων.

Επιστροφή.
Το φως της ημέρας χαμηλώνει.
Είναι η όμορφη ώρα της ημέρας. Τουλάχιστον εσένα σου αρέσει.
Και ειδικά αυτής της εποχής. Η
Τα ανοιξιάτικα χρώματα αυτής της ώρας του δειλινού.

Ο γείτονας χάθηκε στη γωνιά του δρόμου.
Τα χρόνια της ανέμελης νιότης που για λίγο πέρασαν μπροστά στα μάτια σου, -τα έφερε η συνάντηση με το γείτονα από τα υπόγεια του νου που τα έχεις αποθέσει-, γύρισαν στη θέση τους.
Το ίδιο αποκαμωμένα κι αυτά.
Χωρίς να στηρίζονται σε τιμόνι ποδηλάτου όμως…