Πόσο το θέλεις;

Το πρόβλημα του συναδέλφου.
Φοβάμαι ότι θα πεθάνω.
Πόσο ήταν αλήθεια το ότι γελούσε όταν έφυγε;
Πάντως του το ξεκαθάρισες.
Άσε στην άκρη αυτές τις σκέψεις. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να πάθεις κατάθλιψη.
Φυσικά δεν γέλασε με αυτό. Του άρεσε που θυμηθήκατε τη ρήση του Καζαντζάκη.

Οι διευθετήσεις άρχισαν. Και οι γκρίνιες.
Μα αν κάνω αυτό για το οποίο γκρινιάζουν ότι κάνω, θα έρθουν να με παρακαλάνε να το κάνω!
Περίεργο ε; Έτσι είναι όμως. Χρόνια τώρα.

Δικαιολογίες.
Έφυγες βαρύς γιατί ήξερες, ξέρεις, το είδες..
Η κριτική μέσα από την παρατήρηση ήταν εφ’ όλης της ύλης.
Και τι είναι εκείνο που σε ενοχλεί;
Πότε θυμώνεις, ανεξάρτητα από το αν το δείχνεις ή όχι;
Μα φυσικά όταν έχουν δίκιο σε αυτά που σού λένε.

Το ξέρεις ότι έχει “καθίσει”.
Είναι και εκείνος ο εκδηλούμενος “θαυμασμός”, -προσποιείσαι πως δεν σ αρέσει, αλλά επί της ουσίας τον επιζητάς και μη το κρύβεις-, που σε ρουφάει όλο και πιο δυνατά μέσα στη μαύρη τρύπα της απραξίας.

Σου χρειάζονται μικρά σοκ.

Σίγουρα όχι πολλά όμως.
Τα μάτια, που σε κοιτούσαν καθώς οι ήχοι που έφταναν στ αφτιά σου μοιάζει να έλεγαν κάτι σαν καλά θα προσπαθήσω να βρω τη μαμά μου, δεν είσαι σίγουρος αν δάκρυζαν, αναζητούσαν ή φώναζαν φοβάμαι.
Τα είχες όμως μπροστά σου, καθώς προσπαθούσες να αναλύσεις το γιατί των επιλογών σου.
Όχι για να δικαιολογηθείς.
Για να μη χάσεις τη γραμμή πλεύσης.
Δύσκολο να συνθέσεις την εικόνα της μη λειτουργίας με την προσπάθεια επίτευξης στόχων, που θέλεις να πιστεύεις ότι διαμορφώνει αυτή τη γραμμή.

Και πόσο τους αλλάξατε; Το σκληρό αλλά ορθόν ερώτημα.
Τι να απαντήσεις; Ότι δεν μπορείς να το μετρήσεις;
Ότι οι μεταβολές της ανθρώπινης συμπεριφοράς δεν μετρώνται με τον πήχυ;

Η γλυκιά αναστάτωση της επερχόμενης αλλαγής, παρούσα.
Τα πρόσωπα που μπαινοβγαίνουν, τα αιτήματα, οι προβληματισμοί.

Οι δικές σας οι προτάσεις είναι οι καθοριστικές. Εσείς θα μού προτείνετε.
Αλήθεια και υπεκφυγή ταυτόχρονα!
Πώς αλλιώς όμως να κλείσεις ένα κύκλο, που τα λάθη είναι ορατά;
Τούτη η περίοδος έχει σχεδόν πάντα τον ίδιο παρονομαστή.
Μακάρι να ήταν τώρα η αρχή, για να επανα-οριοθετήσω, έστω να ανοίξει ο καινούργιος κύκλος, ώστε να μπουν τα πράγματα στη σειρά που θέλω.
Φυσικά η αρχή αργεί.
Για επιστροφή στο χρόνο, ας μη το συζητήσεις.

Μητρικό φίλτρο; Όχι βέβαια δεν υπάρχει. Ιδεολόγημα είναι.
Άλλο ένα.
Πώς αλλιώς το μυστικό της κόρης θα είχε κοινοποιηθεί από την ίδια τη μάνα;
Η καταγγελία, -αληθινά, ψεύτικα τα γεγονότα που την προκάλεσαν μάλλον δεν έχει σημασία-, ακούστηκε και από τα χείλια της κόρης σε μεταμεσημεριανή εκπομπή της τηλεόρασης.
Η μάνα μου ήξερε. Όλες οι μανάδες ξέρουν ότι οι κόρες τους εξευτελίζονται, κι ας κάνουν τις ανήξερες.

Αυτά τα σοκ είναι πιο δυνατά από όσο θα μπορούσες να δεχτείς σαν υπονομευτικά της απραξίας σου.
Γίνονται, αυτά τα ίδια, στοιχεία απελπισίας μπροστά στην αδυναμία σου, να πετύχεις αυτό που ονειρεύεσαι.

Το πρόβλημα με τη βενζίνη, βρήκε προσωρινά λύση. Για την αφεντιά σου.
Ο πόλεμος κυβέρνησης, με τους μεταφορείς, συνεχίζεται.
Στις κρίσεις ξεγυμνώνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Και το βίωσες πάλι απόψε.
Κουτοπονηριές και αδιαφορία για τον συνάνθρωπο είναι η συνηθέστερη εικόνα που κατατίθεται ότι η πίεση μεγαλώνει λίγο περισσότερο.

Και ο συνάδελφος, το ξέρεις, δεν βοηθιέται.
Αυτοκαταστρέφεται.
Ήδη, έπαψε να είναι συνάδελφος.
Ποιες ενοχές, ποιες βαθύτερες αναζητήσεις, τι θέλεις να καλύψεις και δεν αρνείσαι το παράλογο;
Θα μπορούσες όμως και να αρνηθείς;
Μα αφού αυτοκαταστρέφεται. Σου μιλούσε και μύριζε το στόμα του αλκοόλ.
Και δεν ήταν καν οκτώ το βράδυ.

Τέλειωσε η ημέρα.
Γρήγορα.
Το πρωί, έχεις ήδη δράσεις να εκτελέσεις.
Μερικά θα έπρεπε ήδη να τα έχεις ετοιμάσει …
Και δεν..
Χρειάζεται να επιταχύνεις τις ενέργειές σου.
Και να κλείσεις τις τρύπες του χρόνου.
Πόσο όμως το μπορείς;
Μάλλον πόσο το θέλεις;