μετράς πια μέχρι το δέκα…

Το μέτρημα μέχρι το δέκα, είναι μια καλή μέθοδος να μην αφήνεις τον εαυτό σου να εκραγεί.
Αμέσως.
Η φωνή, πώς να τη συμμαζέψεις, ανέβηκε μερικές φορές.
Και ίσως ανέβει και άλλες. Για τους ίδιους λόγους.
Οι προσεχείς ώρες είναι σίγουρο ότι θα έχουν τη σχετική φόρτιση.

Η διάθεση για χιούμορ δεν ήταν προσποιητή αλλά δεν θα ήταν δυνατόν και να γενικευθεί.
Η ημέρα πάντως ξεκίνησε ήρεμα.

Είναι κάτι ημέρες, και σήμερα ήταν μια από αυτές, που ενώ δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος ο χρόνος για να φτάσεις στο γραφείο, μοιάζει και είναι ελάχιστος.

Η αναμενόμενη κοσμοσυρροή δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Ούτε όμως και τα προβλήματα που θα μπορούσαν να εμφανιστούν, εμφανίστηκαν. Ίσως περιμένουν καλύτερες ημέρες.

Οι οδηγίες προς τους συναδέλφους μάλλον έπιασαν τόπο.
Όχι ότι εξαφανίστηκαν οι διαπροσωπικές συγκρούσεις και οι αφορμές για … δάκρυα.
Η ευαισθησία μάλλον περισσεύει αυτόν τον καιρό.
Και να υπήρχαν πραγματικά προβλήματα…
Στην πραγματικότητα, αυτά που εμφανίζονται είναι τα οχήματα για να κάνουν την εμφάνισή τους, κρυμμένες σκέψεις και καταπιεσμένες κακίες!
Για να δούμε, θα επιτευχθεί επικοινωνία; η σχεδόν αγωνιώδης κατάθεση της συναδέλφου, καθώς προσπαθούσε να ανιχνεύσει προθέσεις και στάσεις.
Όλα πήγαν καλά, η απάντηση στο δικό σου ενδιαφέρον για τα αποτελέσματα.
Οι δικές σου οι σκέψεις, δεν μπορούσαν να είναι άλλες, παρ’ εκτός εκείνων που αναδείκνυαν τις παραλείψεις σου.
Για να έχουν αμφιβολίες σχετικές με την αποτελεσματικότητα των ενεργειών του, σημαίνει πως δεν γνωρίζονταν. Εσύ χρειαζόταν να το έχεις οργανώσει αυτό.
Και αυτό.

Για άλλη μια φορά η ίδια σκέψη.
Η συνεχής επανάληψη των ίδιων διαδικασιών, μπορεί να αυτοματοποιεί ένα μέρος τους, ταυτόχρονα όμως τις “στρογγυλεύει”. Εξαιρεί εκείνα τα σημεία που ενοχλούν, που αποδεικνύεται όμως πως είναι αναγκαία, και σε ό,τι απομένει δίνει την ετικέτα της ανιαρής αντιμετώπισης.
Δύσκολο να το κάνεις, αλλά χρειάζεται να αναλαμβάνεις την ευθύνη της κούρασης των συνεργατών σου.
Διαφορετικά τους εκπαιδεύεις στην αδιαφορία.

Τα συναδελφικά μαχαίρια έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους.
Και οι αναίτιες αποκλείσεις συμπεριφοράς.
Πόσο κομψά παρουσιάζεις τις εκδηλώσεις ζήλιας…
Η προσωπική παρουσία, θέλεις να πιστεύεις, άμβλυνε σε κάποιο ποσοστό την εικόνα.
Να είναι άραγε καλό, ή να πρόκειται για πρόσκαιρες ανακωχές;
Υπομονή. Αφορμές για να το ξεδιαλύνεις θα εμφανιστούν σύντομα.
Και δάκρυα εμφανίστηκαν. Αντικειμενικά αναίτια.
Αλλά ποιος μπορεί να απαγορεύσει στα συναισθήματα να εκδηλώνονται;

Η μικρή στάση πριν από την αποχώρησή σου, έδωσε την ευκαιρία για μια μικρή “διάλεξη”.
Άλλο συνήθεια και άλλο εξάρτηση. Είναι επικίνδυνο να τα βάζεις όλα μέσα στο ίδιο τσουβάλι.
Και γιατί δεν τα λέτε όλα αυτά αναλυτικά;
Μα γιατί είναι άλλον πράγμα η προσέγγιση της πραγματικότητας και άλλο η διαφήμισή της. Και χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία, και κυρίως προσοχή, για να αποφύγεις την κακή χρήση του λόγου.

Η θάλασσα, η μπύρα και η πεσκανδρίτσα, βοήθησαν να παραμεριστούν οι γκρίζες κουρτίνες της ημέρας.
Πέμπτη σήμερα, και το πάμε να φάμε έξω, διατυπώθηκε σαν ανάγκη, αλλά και αυτονόητη ενέργεια της ημέρας.
Σχεδόν όλες τις Πέμπτες που παρήλθαν υπήρξε αυτή η έξοδος.

Ο καφές στον παρακείμενο χώρο συμπλήρωσε το γεύμα, αλλά και την απομάκρυνση όσων δεν έφυγαν με την μπύρα και τη ρέμβη.

Η σιέστα, λίγος ύπνος βρε παιδί μου, έγινε στους χρόνους τού απογεύματος.
Αλλά την είχες ανάγκη.
Αποδείχτηκε και καλή ιδέα ώστε να αντιμετωπίσεις το συνεχές παιχνίδι του παρόχου του ίντερνετ.
Τώρα, πλησιάζοντας μεσάνυχτα, σκέφτεσαι ότι εν τέλει κερδισμένος βγήκες με αυτές τις διακοπές στης σύνδεσης.
Αποκαμωμένος από την άρνηση του συστήματος να συνδεθεί με το διαδίκτυο, έμεινες μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθείς την εκπομπή του Κούλογλου.
Και να αναρωτιέσαι βέβαια.
Πόσο ανόητοι είναι αυτοί οι καλομοιράκηδες της ΕΡΤ;
Τους ενόχλησε η κριτική που ίσως θα υποστεί η σημερινή εξουσία για τις παραλείψεις της που αφορούν στη γενιά των επτακοσίων ευρώ και δεν αισθάνθηκαν ντροπή για τους προγόνους της παράταξής τους;
Το σημερινό αφιέρωμα της εκπομπής Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, είχε θέμα τα γεγονότα του τέλους της δεκαετίας του πενήντα, αρχών του εξήντα.
Και ήταν πολύ καλό αφιέρωμα.
Οι τόσες διαφημίσεις έδειξαν όταν και η αναμενόμενη τηλεθέαση πρέπει να ήταν υψηλή.
Αλήθεια, πόσο κακό μπορεί να κάνει η κομματική τύφλωση;