προς τα συνήθη…

Περιστέρια δεν πήρε το μάτι σου κάπου.
Του Αγίου Πνεύματος σήμερα, έλεγες μήπως και ερχόταν εν είδει περιστεράς να σε φωτίσει, αλλά δεν…
Χελιδόνια είχε. Και γλάρους.
Γλάρο που να κάνει πιρουέτα και να προσγειώνεται στη θάλασσα, πάντως, δεν σου είχε τύχει να συναντήσεις άλλη φορά.
Το είδες και αυτό.

Άλλη μια ημέρα που ξεκίνησε με πολύ πρωινό ξύπνημα, αλλά που ήταν και “εφοδιασμένη” με τη δυνατότητα της συνέχισης του ύπνου!
Και δεν την χάρισες αυτή τη δυνατότητα!
Ούτε και έκανες κατάχρηση βέβαια.

Σχετικά νωρίς, με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, βγήκες για μερικές ακόμα φωτογραφίες από την περιοχή και να περπατήσεις εκτός των τειχών..
Το φως του πρωινού, συνήθως, αναδεικνύει τα χρώματα και τονίζει τα σχήματα και δεν ήθελες να χάσεις αυτή την ευκαιρία.

Η επανάληψη φέρνει τη μάθηση.
Και την αίσθηση της γνώσης!
Η κυρία, ευγενική, πλησίασε στο τραπέζι, λίγο πριν τελειώσει το πρωινό!
-Σας γνωρίζω από κάπου; Η ερώτηση με πληθυντικό ουσίας και όχι μόνον ευγενείας.
-Δεν νομίζουμε. Μένουμε εκεί, ο χώρος εργασίας μας είναι αυτός….
-Όχι δεν έχω σχέση, αν και έχω σπουδάσει ανάλογα… Είχα την αίσθηση ότι σας γνωρίζω από κάπου..
Ευγενικός αποχαιρετισμός. Έτσι κι αλλιώς σε λίγες ώρες όλοι θα αποχαιρετούσαν όλους!

Ευτυχώς η μετεωρολογική “έπεσε” έξω.
Το Σαββατοκύριακο η βροχή δεν φάνηκε.
Ούτε και σήμερα.
Αντίθετα ήταν ένα ζεστό τριήμερο.
Γενικώς και ειδικώς!

Το νερό ζεστό και οι λουόμενοι κάτω από τις ομπρέλες, σχεδόν αποχαυνωμένοι.
Και η αφεντιά σου βέβαια.
Οι μουσικές επιλογές του ντισκ τζόκεϋ είχαν το δικό τους ενδιαφέρον.
Σαν ακούσματα ήταν ευχάριστες, αλλά και κάτω από ειδικές συνθήκες θα μπορούσαν να προβληματίσουν.
Κυρίως όταν από τα μεγάφωνα ακούστηκε το κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ, βρε δε βαριέσαι αδερφέ.
Συνειρμικά και παρά τη γενική χαλάρωση και την άρνηση του μυαλού να τεθεί σε λειτουργία πέρα από την υποχρεωτική και να κάνει σύνθετες σκέψεις γενικώς, ήρθε στη μνήμη η επιλογή του πιανίστα να παίξει το “Φτωχολογιά”, εκείνη την Κυριακή το μεσημέρι, στο Πεντελικόν.
Το χαμόγελο που σχηματίστηκε στο πρόσωπό σου, δεν ήταν από εκείνα που τα λέμε ικανοποίησης.
Ούτε και ειρωνικό θα μπορούσες να το πεις.
Συγκατάβασης θα έπρεπε, ίσως, να το χαρακτηρίσεις.
Έχουν τόσο πολλά αλλάξει τα τελευταία χρόνια που δεν μπορείς παρά, όταν εντοπίζεις τέτοιες “ανακολουθίες”, να προσπαθείς να τις εντάξεις στους κοινωνικούς στροβιλισμούς, που έρχονται να παρασύρουν σχήματα και προκαταλήψεις και να δείξουν ότι είναι περισσότερα τα ιδεολογήματα, από τις πραγματικότητες!
Την ώρα σου πάντως δεν την εξάντλησες σε τέτοια πολύπλοκα νοητικά σχήματα.
Προτίμησες να παρατηρείς τις γνωριμίες του τριημέρου.
Και εκείνοι άλλωστε το ίδιο έμοιαζε να κάνουν.

Αποχαιρετισμοί και ευχές αμέσως μετά το φαγητό και προετοιμασίες για την αναχώρηση.
Αναπόφευκτη η σκέψη ότι ο δρόμος της επιστροφής θα είναι πηγμένος από αυτοκίνητα.
Και όμως η διάψευση ήρθε ήδη από τα διόδια.
Πέντε το απόγευμα, μετά από τριήμερο και να περνάς, περιμένοντας μόνον δύο οχήματα που προηγούντο, είναι ένα καλό σήμα για το ό,τι ξεκούραστο επρόκειτο να ακολουθήσει!

Δεν έχεις συνηθίσει να ταξιδεύεις και να μην οδηγείς!
Συνήθως είσαι εσύ εκείνος που κρατάει το τιμόνι, όσο μεγάλη κι αν είναι η διαδρομή!
Σήμερα τα δεδομένα ήταν διαφορετικά.
Και δεν μπορούσες να τα συνηθίσεις.
Δυο τρεις φορές, καθώς ήσουν καθισμένος στο πίσω κάθισμα, και ο ύπνος αποφάσισε να σου δείξει πόσο βαριά μπορεί να γίνουν τα βλέφαρα, δεν μπόρεσες να αφεθείς και να χαλαρώσεις.
Κλείσιμο ματιών σημαίνει σκοτωνόμαστε, σκεφτόσουν και δεν ενέδιδες με τίποτα!

Επίσης δεν έχεις συνηθίσει να ξεχνάς πράγματα και μάλιστα σημαντικά, όσο είναι τα κλειδιά του αυτοκινήτου σου.
Κι όμως το διέπραξες.
Το βιαστικό εγερτήριο του Σαββάτου, εξ αιτίας τού ότι δεν λειτούργησε το ξυπνητήρι, είχε σαν αποτέλεσμα να ξεχάσεις στο σπίτι τα κλειδιά, του δικού σου αυτοκινήτου στο σπίτι.

Το επίσης μεγάλο κακό είναι ότι αυτό το ανακάλυψες φτάνοντας στο .. σταθμό μετεπιβίβασης!
Και τώρα πώς θα πάρω το δικό μου αυτοκίνητο;
Αμ δε θα το πάρεις σήμερα.
Ευτυχώς όμως υπάρχουν και εναλλακτικές λύσεις!

Με το τιμόνι της εναλλακτικής λύσης στα χέρια, ολοκλήρωση του δρόμου της επιστροφής.
Και πάλι χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα στην κίνηση!

Μάλλον θα πρέπει να εκτιμήσεις σαν ιδιαίτερη αντιμετώπιση της συγκυρίας προς το πρόσωπό σου, τα γεγονότα αυτά.
Όπως και το ότι κατάφερες, σχετικά εύκολα, να μεταφέρεις στους αποθηκευτικούς χώρους που διαθέτεις, τις δεκάδες των φωτογραφιών που κουβάλησες μαζί σου.

Το εύκολο βέβαια δεν σημαίνει και ακόπως.

Ούτε και ότι σου άφησε πολύ χρόνο για να περιεργαστείς το .. τίποτα.
Ποια κέρδισε στο διαγωνισμό του χορού;
Δύσκολο να έχεις απάντηση σε τόσο καίρια ερωτήματα.
Πάντως όχι η Άνια.
Ούτε και τα ποδοσφαιρικά πράγματα παρακολούθησες καλά-καλά.
Το Γαλάτη μόνον πήρε το μάτι σου σε κάποιο δελτίο να “τραγουδάει” και να ακίζεται σαν μειράκιο!
Και εκείνη την, τα μάλα ευτυχισμένη όπως δήλωσε, νεαρά, η οποία αρραβωνιάστηκε, μπροστά στην κάμερα του δελτίου ειδήσεων και δήλωσε ότι δεν θέλει να το μάθουν οι γονείς της!!!!
Να ήξερε άραγε τι σημαίνει αρραβώνας;