ώρες της Παρασκευής …

Παρέα με το Μήλο Φιρίκη στη βεράντα.
Και το φεγγάρι που παίζει ψηλά στον ουρανό με τα λιγοστά σύννεφα.
Και τους Κροάτες και τους Τούρκους, που αγωνιούν για το ποιος θα συνεχίζει να αγωνίζεται στα γήπεδα της Ελβετίας και της Αυστρίας.

Έτσι είναι οι ώρες της Παρασκευής δέκα ημέρες πριν φύγει ο Ιούνης.
Εντάξει έχει και τη Νικολούλη σε κάποιο κανάλι, αλλά άφησε την να ψάχνει με την ηρεμία της.
Και να νιώθει ότι παραδίδει μαθήματα αστυνομικής δράσης και δεοντολογίας, από τηλεοράσεως.
Και ζέστη έχει όμως.
Το ελαφρύ αεράκι που τώρα αισθάνεσαι να περνάει πάνω από το κορμί σου, σού έλειψε τις πιο πολλές ώρες της ημέρας.
Από το πρωί το αναζητάς.

Οι φωνές των πωλητών της λαϊκής από κάτω στο δρόμο, σε ξύπνησαν ώρα πολλή πριν από εκείνη που είχες ονειρευτεί.
Φυσικά δεν διαλαλούσαν το εμπόρευμα στις τέσσερις τα ξημερώματα.
Πάγκους έστηναν και σχολίαζαν την ημέρα που έρχεται και αυτή που έφυγε.

Στο γραφείο ξανά με τα γνωστά προβλήματα σε παράταξη.
Μερικά ήταν ήδη καθισμένα και στο διάδρομο.
Και τη ζέστη, καινούργιο πρόβλημα και πιο απαιτητικό να βρίσκεται παντού!

Χαρτί και μολύβι για το σχεδιασμό των απαραίτητων ενεργειών.
Πριν να έρθουν οι πολλοί.
Ξεκίνημα.
Οδηγίες με στοιχεία της οργάνωσης.

Οι προγραμματισμένες συναντήσεις, με την εξέλιξη που περίμενες.
Και η έκτακτη.
Εντάξει αφού ήταν έκτακτη, δεν περίμενες από αυτή κάτι, αλλά αν την είχες προγραμματίσει, αυτό θα περίμενες.
Κοινή επωδός για όλες. Είμαστε όλοι εδώ να λύνουμε προβλήματα, αλλά δεν φτάνει να θέλουμε μόνον εμείς, χρειάζεται και εσείς να το θέλετε.
Και δεν είναι αρκετό να είναι υγρά τα δικά τους μάτια.
Άλλες είναι οι προτεραιότητες που χρειάζεται να θέσουν.

Ο χειρισμός που χρειάστηκε να γίνει, έκτακτο κι αυτό το γεγονός, ήταν όντως λεπτός.
Καυτή η πατάτα που σου πρόσφερε η συνάδελφος. Δύσκολο όμως να την αποποιηθείς.
Και ακόμα πιο δύσκολο να το διαχειριστείς.
Πώς να κατηγορήσεις κάποιον μόνον με ενδείξεις.
Αλλά και πώς να κάνεις ότι δεν κατάλαβες.
Τέλος όμως καλό, όλα καλά.

Η εικόνα του πρώην συναδέλφου, σε τρόμαξε. Και σε προβλημάτισε.
Ράμματα στο κεφάλι και μελανιασμένα μάτια δεν είναι συνηθισμένες καταστάσεις.
Αλλά και όλη η κατάσταση δεν είναι από τις συνηθισμένες.
Όσο κι αν του έχει γίνει συνήθειο να σε καλεί στα δύσκολα.
Πώς να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα, που, είναι φανερό, ούτε ο ίδιος που το έχει θέλει να το λύσει;
Και τις προσεχείς ημέρες, ας είσαι έτοιμος, μπροστά σου θα το έχεις πάλι.
Είναι χρόνια που χρειάζεται να είσαι εκεί.
Κι αν το εκμεταλλεύεται;
Αλλά κι εσύ ποιος είσαι που θα τον κρίνει;

Εκείνο που δεν είχες προγραμματίσει, ή πιο σωστά εκείνο που δεν μπόρεσες να ελέγξεις, ήταν η ώρα της αποχώρησης.
Αργά το μεσημέρι, και ο ξαφνικός βήχας σε οδήγησε στον πιο κοντινό ψύκτη.
Και στο τελευταίο πρόβλημα της ημέρας.
Το ότι δεν ήταν ακριβώς το δικό σου το θέμα, δεν θα μπορούσε να σε κάνει να υψώσεις τους ώμους και να γυρίσεις τις πλάτες. Είναι έξω από τη λογική σου αυτή η στάση.
Και δεν το έκανες.
Όταν η αγωνία οδηγεί το συνομιλητή σου σε ακρότητες σχεδόν, οφείλεις να τον βοηθήσεις, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο, να σε ακούσει.
Το έλυσες το πρόβλημα; Πώς μπορείς να απαντήσεις σε τέτοιο ερώτημα.
Θέλεις όμως να πιστεύεις ότι βοήθησες να δρομολογηθούν λύσεις.

Γιατί σου βγήκε η ανάγκη να θυμηθείς γεγονότα της προηγούμενης δεκαετίας και να τα μοιραστείς;
Μάλλον σαν αδυναμία μοιάζει.
Μπορεί και να ήταν.

Η πρόσκληση έλεγε ότι η παρουσίαση του βιβλίου θα γινόταν στις 7.30
Το ότι το είχες ξεχάσει δεν θα ήταν μια επαρκής δικαιολογία για να αντιμετωπίσεις το συνάδελφο που σε προσκάλεσε.
Το ότι τώρα θα πρέπει και να διαβάσεις το βιβλίο, είναι υποχρέωση ίσως όμως και εκδήλωση περιέργειας.
Όσα άκουσες στην παρουσίαση ερέθισαν τη διάθεσή σου.
Κακό να σημειώνεις εδώ τις κακές σκέψεις.
Και δεν θα το κάνεις.

Σίγουρα όμως δεν μπορείς να μη θέσεις στον εαυτό σου το ερώτημα, ποιο μπορεί ή οφείλει να είναι το προφίλ ενός ανθρώπου που φιλοδοξεί να υπηρετήσει το πνεύμα;