Όταν η απάντηση σε ένα σχόλιο γίνεται… σεντόνι, ε τότε, καλά θα κάνει να απλωθεί στη… θέση του 
-Εντάξει, και άλλες απαντήσεις σεντόνια υπήρξαν και θα υπάρξουν, αλλά δεν τα έκανες και κείμενα..
-Ναι, αλλά αυτό το ήθελα έτσι!!
Darthiir η αλήθεια είναι πως κι αυτά, πρώτη φορά τα είδα!!
Τώρα που το λες, και το… παρατηρώ , είναι πολλές οι παραλλαγές οι οποίες μπορεί να υπάρξουν!
Όμως πρέπει να παραδεχτείς πως κάθε μια από αυτές τις μπλούζες έχει κι ένα έξυπνο σχόλιο
Αλλά αφού την άνοιξα άντε ας πω και όλη την ιστορία.
Την προσοχή μου δεν την τράβηξε ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο μπλουζάκι:
Εκείνο που λέει Θέλω την γκόμενα του φίλου μου με έκανε να τα φωτογραφίσω.
Την ώρα που περνούσα δίπλα από τον πάγκο, είδα μια παρέα από έφηβους, που είχαν προσπεράσει, να αναρωτιούνται ;να το πάρω ή να μη το πάρω….
Η κοπέλα της παρέας -πάντα υπάρχει και μια … Εύα- ρωτούσε εναγωνίως ποιο ρε; ποιο ρε;
Οι νεαροί της το είπαν και εκείνη έτρεξε το είδε και το διάβασε μεγαλοφώνως!
(κατά πάσα πιθανότητα ήταν… η γκόμενα του φίλου του)
Η εικόνα μού φάνηκε χαριτωμένη.
Το μυαλό μου πήγε …. μερικά χρόνια πίσω.
Τέλη της δεκαετίας του εξήντα.
Ο Al Bano τραγουδάει το La Donna di un amico mio που γίνεται τεράστια επιτυχία παντού, και στην Ελλάδα φυσικά, ενώ εδώ γίνεται επίσης επιτυχία εξελληνισμένο και το τραγουδάει ο Τζορντανέλι με τον τίτλο “Το κορίτσι του φίλου μου!”
Αυτό που τώρα μου συμβαίνει
πρέπει να σας πω γιατί θα τρελαθώ.
Νομίζω πως είναι λάθος
αλλά δεν ξέρω πώς το έπαθα αυτό.
Ερωτευμένος ζω,
με το κορίτσι αυτό
του φίλου μου η μικρή
μ άνοιξε πληγή!
Εντάξει το έχω ξαναπεί αυτό, αλλά ήταν και λογικό, μετά από αυτά να τραβήξω τη φωτογραφία!!
Χααααχαχαχαχαχα
Κοίτα να δεις σε τί ταξίδια μπορεί να σε στείλει ένα μπλουζάκι!!!
Βέβαια, για να μαθαίνουμε, όφειλες να μας δώσεις και τα τραγούδια -που να το ξέρει ο Καμηλιέρης, ήταν αγένητος τη δεκαετία του ‘60!
(και λέει Ξέρω ότι είναι λάθος, μα δεν ξέρω πώς το έπαθα αυτό… δεν νομίζει, είναι σίγουρος, γι’ αυτό και αποφασίζει να ψάξει για άλλη, ελεύθερη)
(εμένα μ’ αρέσει και το πρωτότυπο, πάντως)
όντως, αυτά τα μπλουζάκια έχουν μερικά πολύ πετυχημένα συνθήματα.
Και κοίτα που μπορείς να πας, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη!!!
Καλημέρα
εξαιρετικα τρυφερο φλας μπακ, εξοχοτατε!
) :ΡΡ
εισαστε και τρυφερος;
μπααα;
νατασσακι!!!!
πως γινεται αυτο το κολπακιον με το media player?
e?
@ Ωρέλια μου,
μόλις σε “τσακώσω” θα σου πω
(ή θα σου στείλω μειλ, ναι; )
ναι!
Darthiir και πού να δεις και τη … συνέχεια !!!
νατασσάκι δίκιο έχεις..
Το ξέρω πως είναι λάθος έλεγε το τραγούδι.
Αλλά βρε παιδί μου, καθώς τα χρόνια περνούν, γινόμαστε όλο και λιγότερο απόλυτοι ξέρεις
Ευχαριστώ που τα έφερες εδώ και τα δύο!!!
Ωρέλια, όταν μεγαλώνει κανείς και … ανεβαίνει το σάκχαρο (δεν ξέρω πόσο έχω, ξέρω όμως πόσο είμαι
) γίνεται, λένε, ευσυγκίνητος!!
Ε εκεί να το αποδώσετε!!
Νατασσάκι και Ωρέλια, τα βρήκατε ε; ωραία..
Να μάθουμε κι εμείς;
Μα καλά, σε τεύχη τα βγάζεις;
darthiir εε δεν πρέπει να υπάρξει και η … λύση;
να μην είσαστε περίεργοι… :p
νατασσάκι, η περιέργεια είναι .. αρχή της επιστήμης παιδί μου!
και ο θυρεοειδης κι η υποφυση παιζουν στο παιχνιδι δασκαλε!
οσο σκεφτομαι πως τα γλυκαμου κειμενα ειναι αποτελεσμα εκλυσης ή υπερ-εκλυσης συγκεκριμενων ορμονων κι οχι του καταπληκτικου ψυχισμου μου, μελαγχολω..
Ωρέλιά μου , τι να σου πω.
Εσύ τα ξέρεις αυτά..
Εκείνο που δεν κατάλαβα όμως είναι τι είναι αυτός ο ψυχισμός που λες…
Μήπως μπορείς να τον ορίσεις και να αναδείξεις και την προέλευσή του;
ε ρε δεν τρωγεσαι!!!
Ασχετο με το κείμενο, αλλά σχετικό με τις μουσικές αναφορές στον Αλμπάνο και στους Charms Αυτό το παρακολουθούσες;
http://youtube.com/watch?v=oGYuFypf71c
Marina Όχι συχνά, αλλά ναι, το έβλεπα..
χμμ μη με βάλεις να φτιάξω νέο κείμενο με το τι έκανα εκείνη την εποχή.
(Γύρω στις αρχές του εβδομήντα…)
και δεν προλάβαινα να δω τηλεόραση…
Δεν τα αντέχει ο κόσμος ….
Θα … έρθεις εκεί γύρω στις 8.30 ε;