“Ειρήνη σ’ εσάς”

Μιας Κυρίας την ηλικία, την αποκαλύπτεις;
Γενικώς όχι.
Τουλάχιστον αν αποδέχεσαι και τηρείς κάποιους κανόνες ευγένειας!

Ειδικώς όμως…
Ειδικώς η Κυρία θα ήταν γύρω στα ογδόντα.
Μπορεί και ογδόντα πέντε!

Λεπτούλα, με το κορμί να έχει πάρει κλίση προς τα μπρος -τόσα χρόνια πόσο να τα αντέξει-, ευγενικά χαρακτηριστικά, γκριζόλευκο μαλλί.
Με μια μεγάλη τσάντα στο χέρι.

Πλησίασε στο αυτοκίνητο, κι εσύ, το λιγότερο που είχες να κάνεις ήταν να ανοίξεις εντελώς το παράθυρο.

Σου έδειξε το έντυπο που κρατούσε και με γλυκιά σταθερή φωνή σού διευκρίνισε:
-Είναι ορθόδοξο χριστιανικό το θέλετε;
Μα δεν θα μπορούσες να το αρνηθείς, ό,τι και να ήταν.
Δεν θα μπορούσες να της το αρνηθείς.
-Θέλετε να σας δώσω και την Καινή Διαθήκη; Δωρεάν είναι. συνέχισε προτείνοντας ένα μικρό μπλε βιβλίο που έγραφε απέξω Καινή Διαθήκη.
-Σας ευχαριστώ, αλλά μού την έχετε δώσει παλαιότερα, ξαφνικά θυμήθηκες ότι -μπορεί να έχουν περάσει και δύο χρόνια-, είχες συναντήσει και πάλι αυτή την Κυρία εκεί.
-Ε τότε να σας δώσω αυτό να σας φυλάει από κάθε κακό. Ένα μικρό πολύ μικρό έντυπο έφτασε στο χέρι σου.

ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΕΣΑΣ, διάβασες.

Το φανάρι ήδη είχε ανάψει.
Την αποχαιρέτησες, από καρδιάς.
Να είστε πάντα καλά.

Καθώς απομακρυνόσουν, τη θαύμαζες μέσα από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου.
Και ο νεαρός σκουρόχρωμος, που συναντάς συχνά σε εκείνο το φανάρι να καθαρίζει τα τζάμια, το ίδιο έκανε.
Είχε σταθεί λίγο παραπέρα, επάνω στο πεζοδρόμιο και με ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη, παρακολουθούσε την έφηβη γηραιά Κυρία, που κάτω από τον καυτό ήλιο πήγαινε από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο με περηφάνια καλοσύνη αλλά και συνάμα πείσμα εφηβικό, και πρότεινε τα κείμενα που κρατούσε.

Κι ας σήμαινε γι αυτόν η παρουσία της, μικρότερο “μεροκάματο”.