Ενταύθα…

Για άντληση και ανάκτηση δυνάμεων.
Από τους χώρους τού σπιτιού.
Το ανάλογο του … Ανταίου δηλαδή!!
Επιστροφή από τις μικρές αποδράσεις και για την προετοιμασία της επόμενης, μικρής χρονικά, αλλά πιο μακρινής από τις άλλες μέχρι τώρα, εξόδου.

Λίγες οι χρονοβόρες εργασίες, με πολύ και ειδικό ενδιαφέρον όμως, όσες έγιναν.
Η αναμονή θα συνεχιστεί μέχρι αύριο το μεσημέρι.
Και ο διαθέσιμος χρόνος, που θα αξιοποιηθεί για έτσι χωρίς πρόγραμμα ενέργειες!

Μια πρώτη, διαλογή φωτογραφιών από τις διαδρομές των προηγούμενων ημερών και εμφάνισή τους στον ειδικό δικτυακό τόπο, πήρε περισσότερο χρόνο από όσο είχες σκεφτεί, αλλά δεν σε ενόχλησε κιόλας.
Μάλλον σε βοήθησε να ξαναφέρεις στο μυαλό καταστάσεις, που δεν μπορεί να απεικονίσει ο φακός.
Όχι ότι πρόλαβες να τις ξαναδείς όλες.
Είναι άλλωστε αρκετές!

Παράξενο το τηλεφώνημα από την άλλη μεριά της Ελλάδας. Την πιο νότια.
-Εδώ είναι καφενείο, και κάποιος που μίλησες εχτές ξέχασε το κινητό του τηλέφωνο και σε πήρα αν μπορείς να τον ειδοποιήσεις, σου ανακοίνωσε η φωνή της σίγουρα όχι ελληνίδας που σου μιλούσε από την άλλη άκρη του σύρματος!
Σύρματος; Μήπως είναι καιρός να αλλάξει αυτή η έκφραση; Σε πόσα τηλέφωνα φτάνει η φωνή μέσω των καλωδίων, πια;
Το χάρηκες και μελαγχόλησες!
Χάρηκες που κάποιος άνθρωπος έψαχνε να βρει τον ιδιοκτήτη μιας ξεχασμένης συσκευής, μελαγχόλησες γιατί αυτό γίνεται όλο και πιο σπάνια πια!
Το μοναστηράκι είναι γεμάτο από ξεχασμένες ή βιαίως απαχθείσες τέτοιες συσκευές!

Χωρίς αυτοκίνητο από το πρωί, η απόσταση μέχρι τον τόπο συνάντησης δεν καλύπτεται εύκολα με τα πόδια.
Το λεωφορείο η απλούστερη λύση.
Καιρό είχες να μπεις.
Και καιρό είχες να τρέξεις να το προλάβεις στη στάση.
Φυσικά και ΔΕΝ το πρόλαβες!
Είναι πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε που το κυνηγούσες στην … ανηφόρα, που αναγκαστικά είναι η αλήθεια πήγαινε πιο αργά, και το προλάβαινες στην επόμενη στάση.
Τώρα, εδώ και καιρό δηλαδή, η αναπνοή σου έχει τους δικούς της ρυθμούς και επιβάλλει αυτή τους κανόνες!
Και δεν έχεις καπνίσει ποτέ!!!!

Ο προβληματισμός της ημέρας όμως δεν είναι αυτός.
Ούτε ο άλλος, που έχεις προγραμματίσει να τον θέσεις επί τάπητος μετά τις διακοπές.
Ο προβληματισμός είχε να κάνει με οικογενειακο-οικονομικές σχέσεις.
Όταν ένα ζευγάρι παύει να είναι ζευγάρι, πόσο συναλλάσσεσαι με το μέρος που έφυγε και δεν ανήκει έτσι κι αλλιώς στην οικογένεια;
Θα μου πεις ότι μπορείς πάντα να ακολουθήσεις την παλιά συνταγή, η συγγένεια συγγένεια και τα νιτερέσα νιτερέσα, αλλά αν η τελευταία παράμετρος δεν είναι η καθοριστική τότε τα δεδομένα αλλάζουν.

Εφημερίδες πάντως μέχρι αυτή την ώρα δεν … πρόλαβες να διαβάσεις.
Ούτε στάθηκες να δεις τις ειδήσεις στην τηλεόραση.
Για τα παιχνίδια εξουσίας μεταξύ των πατριαρχείων κάτι πήρε το αυτί σου, αλλά αυτά έτσι κι αλλιώς έχεις καιρό να τα δεις και να τα μελετήσεις.

Τώρα, αν κάτι σε έφερε κοντά στα “μετά τα φυσικά“, ήταν η είδηση ότι εχτές έγινε το μνημόσυνο ενός πολύ αγαπημένου γείτονα.
Και εσύ δεν είχες αντιληφθεί ούτε το θάνατό του.
Και ήταν από τους πιο αγαπητούς ανθρώπους της περιοχής.
Για σένα τουλάχιστον.

Μια μικρή ιστορία που συνήθιζε να την θυμάται όποτε συναντιόμασταν.
Όταν η μητέρα γέννησε τον μικρότερο αδελφό σου, δεν ήσουν ακόμα τεσσάρων ετών, ο γείτονας αυτός σε ρώτησε πειραχτικά
Από τι είναι το αδερφάκι σου;
Τα μάσησες, τα έχασες και είπες..
από … πετσί!!!!
Είκοσι ημέρες αργότερα, γέννησε η γυναίκα του τον πρώτο τους γιο.
Πρωί πρωί εσύ, στημένος στην αυλή του, τον περίμενες.
Μόλις εμφανίστηκε είχες την ερώτηση έτοιμη.
Κύριε Γιώργο το δικό σας το παιδί από τί είναι;

Κύριε Γιώργο εκεί που είσαι να χαμογελάς.
Κι ας σε πίκρανε η ζωή πολύ.
Σου έδωσε και τη χαρά να αγωνιστείς για υψηλά ιδανικά…