βόλτες…

Το πρόγραμμα προέβλεπε βόλτα στο Αχίλλειο.
Αναχώρηση, σχετικά αργά για το επιχειρούμενο διάβημα, αλλά καλή ευκαιρία να γευτείτε την κίνηση της περιοχής.
Το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, και ετούτη τη φορά, τα θαλάσσωσε.
Κυριολεκτικά.
Επέμενε να σας βγάλει στο δρόμο για το Αχίλλειο, οδηγώντας σας επάνω από το φράγμα που χωρίζει τη θάλασσα από το διάδρομο του αεροδρομίου.
Φαίνεται ότι αυτός που σχεδίασε το χάρτη κινήθηκε εκεί με μηχανή ή με ποδήλατο!
Φυσικά αναγκαστήκατε, αφού δεν διαθέτατε αυτοκίνητο που να είναι αμφίβιο -πώς και θυμήθηκες τώρα τα Panar- να αγνοήσετε τις υποδείξεις του μηχανήματος.
Ευτυχώς τα μέλη της ομάδας, δεν είχατε σοβαρό πρόβλημα προσανατολισμού.

Οι φωτογραφίες και η περιδιάβαση των χώρων του Αχιλλείου κράτησαν κάμποση ώρα.
Στην επιστροφή η συζήτηση είχε σαν θέμα την επίδραση της τέχνης και την προσαρμογή της, στο περιβάλλον της Κέρκυρας.
Φυσικά μπήκε και πάλι η ιστορία και η γνώση της, στη μέση.
Και πάλι ένιωσες την ανάγκη να συμπεριλάβεις στο χρόνο και τις δραστηριότητές σου, την μελέτη της ιστορίας κυρίως μέσα από πηγές.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο και κολύμπι στην πλαζ μπροστά του.
Παρά την ώρα, το πρόβλημα με τις πετσέτες … που κάνουν ηλιοθεραπεία παραμένει.

Γεύμα στον παρακείμενο χώρο. Για να είναι στο πνεύμα της ιστορίας το εστιατόριο ονομάζεται “Ναυσικά”.
Οι απέναντι ακτές πάντως δεν είναι Ελλάδα. Είναι Αλβανία και φαίνονται πολύ καλά.
Και οι τιμές τού εστιατορίου φάνηκαν πολύ καλά.
Έτσι ψηλά που ήταν…
Ένα ψάρι, δυο σαλάτες και αναψυκτικά. Πάνω από ογδόντα ευρώ

Κοσμοπολίτικο το περιβάλλον, κοσμοπολίτες και οι συντρώγοντες, σιγά μην πεις “σύντροφοι”, στα διπλανά τραπέζια.
Τούτη τη φορά το παιδί της γνωστής οικογένειας, στα χέρια της μαμάς.
Μέχρι που άρχισε να κλαίει.
Τότε τη λύση την έδωσε η νταντά. Το πήρε και έφυγε.
Απόλαυση η στιχομυθία ανάμεσα στη μαμά και την κόλακα-θαυμάστρια άλλου τραπεζιού.
Όχι, δεν θα την παραθέσεις. Άλλωστε, εσύ δεν κάνεις κουτσομπολιό!!!!

Θέλεις γιατί το μπάνιο πήγε μέχρι αργά, θέλεις γιατί ήπιες δυο ποτήρια μπύρας, ο μεσημεριανός ύπνος κράτησε περισσότερο από το μεσημέρι!
Μπορεί πάντως να φταίει και το υγρό κλίμα της περιοχής.

Χουζουρεύοντας ( !) είπες να δεις τις ειδήσεις στην τηλεόραση.
Λεπτομερής περιγραφή της δολοφονίας στη Σαντορίνη. Με ανταποκρίσεις, απευθείας συνδέσεις, αναλύσεις από τους γνωστούς μαϊντανούς ψυχιάτρους και άλλους.
Η χαρά των “ειδικών” οι τέτοιες καταστάσεις. Τακτική του τρόμου του τηλεθεατή, η στρατηγική των τηλεοπτικών επιχειρήσεων.
Δεν είναι και πολύ σίγουρο, αλλά μάλλον είδες καλά. Μια δυο φορές οι ειδήσεις διακόπηκαν για τη μετάδοση διαφημίσεων. Κάτι τέτοιο όμως δεν απαγορεύεται;
Εξυπακούεται ότι λίγα άντεξες να βλέπεις και να ακούς.
Ο κόλπος, που απλώνεται μπροστά σου, έχει πολλά περισσότερα να σου προσφέρει.

Η κούραση και οι ειδικότερες συνθήκες, επέβαλαν το χωρισμό της ομάδας στα δύο.
Μισοί στο ξενοδοχείο, οι άλλοι βόλτα στην πόλη.
-Μήπως είστε τυχεροί και καταφέρετε να κατεβείτε στο Φαληράκι εσείς…, η προτροπή των απομεινάντων στο ξενοδοχείο.

Όχι, ούτε κι εσείς φανήκατε εκεί τυχεροί.
Παντού παρκαρισμένα αυτοκίνητα και φυσικά ο δημοτικός χώρος στάθμευσης, πλήρης.
Πάλι καλά που βρήκατε, έστω και επάνω στο πεζοδρόμιο, έστω και περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά, να αφήσετε το αυτοκίνητο.
Άλλωστε, η δική σας η ομάδα, δεν έχει πρόβλημα με τις αποστάσεις.
Ακόμα.
Στο φαληράκι όμως, ούτε κι έτσι κατεβήκατε.
Η πληροφορία έλεγε ότι στον ιστιοπλοϊκό όμιλο είναι όμορφα.
Πού είναι όμως ο ιστιοπλοϊκός;
Τελικά βρέθηκε.
Μπαίνεις στο παλιό κάστρο, κάνεις αριστερά και ακολουθείς το χωματόδρομο.
Στο τέρμα του, με μια υπόγεια διαδρομή και μερικά σκαλοπάτια, κατεβαίνεις στη θάλασσα.
Όμορφος ο χώρος και ήσυχος!!
Μετά σας είπαν ότι, για το ήσυχος, απλώς εσείς σταθήκατε τυχεροί.
Ίσως λόγω της ημέρας ο κόσμος ήταν σχετικά λίγος.
Εσείς πάντως αν και αργά χαρήκατε το δείπνο.
Σαλάτα με κατσικίσιο τυρί -και λίγο μέλι στο κατσικίσιο τυρί που το νοστίμευε εξαιρετικά, γαρίδες και μπύρα.
Σχετικά φτηνά.
Για δύο άτομα τα πενήντα ευρώ, ήταν μια σχετικά καλή τιμή.

Η επιστροφή μέσα από το κάστρο, πώς αλλιώς άλλωστε, και περπάτημα ανάμεσα στα καντούνια, μέχρι το σταθμευμένο αυτοκίνητο.
Φυσικά είχατε φροντίσει να θυμάστε τον Γεράσιμο Μαρκορά.
Μπορεί να μην σας έλεγε τίποτα σαν ιστορικό όνομα, όμως εκεί, σ αυτόν τον δρόμο, είχατε αφήσει το αυτοκίνητο.
Και το βρήκατε εύκολα!

Η επιστροφή άνετη.
Η κίνηση τελικά ήταν πυκνή μόνον το πρωί…