Θρίαμβος…

Ξανθούλης!
Μπόμπιρας 3-4 ετών, συνταξιδιώτης στο ταξίδι της επιστροφής, γύριζε σα σβούρα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, προς μεγάλη απογοήτευση της συμπαθούς μαμάς του.
Σε εμφανές σημείο της αίθουσας, το διαφανές κουτί για την οικονομική ενίσχυση “των γιατρών χωρίς σύνορα”.
Διάσπαρτα στα καθίσματα της αίθουσας διάφορα διαφημιστικά έντυπα.

Το μάτι τού μικρού τα εντοπίζει και γυαλίζει πονηρά.
Χωρίς καθυστέρηση, απλώνει το χεράκι του, αρπάζει ένα από αυτά τα έντυπα και κατευθύνεται προς το κουτί της οικονομικής ενίσχυσης.

Μαμά και περίγυρος, σε κατάσταση από σοκ μέχρι βαρείας ενόχλησης, προσπαθούν να ανακόψουν την δυναμική πρωτοβουλία του.
Έξυπνη η ιδέα να του εξηγήσουν ότι εκεί ρίχνουν χρήματα και πως δεν είναι κάλπη να δέχεται … ψήφους! Για δε του λόγου το αληθές, του δίνουν και 50 λεπτά να τα ρίξει μέσα.

Το βλέμμα αστράφτει!
-Όχι δεν θα ρίξω το χαρτί. Να θα ρίξω αυτό, εξηγεί, σε μια από τις παρεμβαίνουσες, δείχνοντας το νόμισμα, και θα σκεπάσω την τρύπα με αυτό, συνεχίζει δείχνοντας το διαφημιστικό !
Για κοίτα που ξέρει ο μικρός την πρακτική …, η σκέψη που προλαβαίνεις να κάνεις, καθώς βλέπεις το μικρό να ρίχνει το νόμισμα και να σκεπάζει την είσοδο των νομισμάτων με το χαρτί του!
Το υπόλοιπο της σκέψης … της ψηφοφορίας δεν το προλαβαίνεις.

Ο μπόμπιρας, με μια αστραπιαία κίνηση ρίχνει το χαρτί μέσα στο κουτί και εξαφανίζεται σαν σίφουνας στην άλλη άκρη της αίθουσας.

Το μόνο που πρόλαβες να δεις ήταν τον θρίαμβο που γυάλιζε μέσα στα δυο πανέξυπνα γαλανά ματάκια!!
Και το χαμόγελο που φώτιζε όλο το σκανδαλιάρικο πρόσωπο.